Zaterdag zijn we naar de Chinese muur geweest! Om 8u 's morgens werden we al op school verwacht, want het is toch anderhalf uur rijden met de bus tot daar. Toen ik 's morgens opstond en mijn gordijnen opendeed zag alles geel! De lucht zag geel, overal lag een laag stof/zand op en het zag heel mistig. Vré goeie dag met andere woorden om naar de Chinese muur te gaan! Er was dus een zandstorm geweest die nacht en alles was bedekt met zand van de Gobiwoestijn. Geen idee waar die ligt, maar moet toch blijkbaar redelijk dichtbij zijn. Naar het schijnt is het hier nu de periode van de zandstormen. Iemand vertelde ons dat er nu 4 weken kans was op zandstormen en dat het hier daarna 40 graden wordt. Zotte vooruitzichten met andere woorden!
Maar dus, we moesten om 8u op school zijn en aangezien we te laat waren opgestaan en we hier de slechte eigenschap aan het kweken zijn om altijd te laat te komen (want alle Chinezen komen hier ook altijd te laat), moesten we ons haasten naar school. Ik voelde het ook echt aan mijn adem dat er veel zand en stof in de lucht hing. Misschien moet ik me ook zo'n maskertje aanschaffen voor op zo'n dagen... We zijn 10min te laat aangekomen op school, maar gelukkig waren ze nog niet vertrokken. We waren met ongeveer 20, allemaal studenten van de Hutongschool en nog een paar enkelingen. De bus was een normale bus, zeker geen oudbollig ding. Ik heb de hele rit naar daar geslapen, omdat ik moe was en ook omdat er toch niets te zien was door de gele ‘mist'. Onderweg heeft Katrien me zelfs eens wakker gemaakt om me er op te wijzen dat het op die plaats wel heel geel zag.
Aangekomen in Simatai, was het erg koud. Ze hadden ons gewaarschuwd en ik had ook 7 lagen kleren aan, maar het bleef toch frisjes. Maar ik was klaar voor de klim! Je zag al in de verte en in de hoogte de muur staan op de bergen en het zag er echt zot uit! Ze hebben zeker geen moeite gedaan om de muur iets of wat plat te maken, gewoon gebouwd op de bergflank met de helling mee. Simatai is een van de delen van de Chinese muur die je kan bezoeken, maar het is zeker niet de meest toeristische plaats van de muur. Er zijn veel mooiere delen, waar de muur als eens hersteld is en waar hij ook breder is, met mooie valleien er omheen. Maar Simatai is meer een authentiek gedeelte, waar je echt ziet dat de muur al aan het verslijten is, met afgebrokkelde trappen, ook minder breed, maar daarom zeker niet minder mooi! We besloten om naar de top van de muur te gaan (dus het hoogste waar we konden geraken), maar dat was niet gemakkelijk. Het was erg koud op de muur, er was erg veel wind en op een bepaald moment begon het zelfs te sneeuwen (waarschijnlijk omdat het te koud was om te regenen). Ik was blij met de 7 lagen die ik aan had. We deden echt duizenden trappen (waardoor je het natuurlijk ook warm kreeg) en iedere keer we weer in een toren kwamen, zagen we dat de volgende toch nog iets hoger was en besloten we toch maar om daar ook naartoe te gaan. De trappen waren helemaal niet gelijk, soms kwam de volgende trede tot aan mijn knie, soms moest ik amper mijn voet opheffen om naar de volgende trede te gaan. Heel ongelijk verdeeld dus. Wat het ook wel lastig maakte! Maar ondanks dat het lastig was, was het toch echt een unieke ervaring. Je staat daar op de Chinese muur, 1 van de nieuwe wereldwonderen en als je in de verte kijkt, zie je dat de muur blijft gaan en besef je dat hij echt wel lang is. Je bent omgeven door allemaal bergen (het was niet zo'n mooi landschap, want de meeste dingen waren ‘bedorven' en het zag allemaal droog), in de verte zie je dan een klein dorpjes,... Echt de moeite waard! Uiteindelijk hebben we zo'n 10 torens gedaan denk ik. En dan konden we niet verder. Er stond een plakkaat met de melding dat we niet meer verder mochten omdat het daar te gevaarlijk was omdat de muur aan het afbrokkelen was. Ging je toch verder kreeg je een boete van 200RMB (wat overeenkomt met 20€). We waren dus tot aan de top geraakt! Joepie! Het afdalen was ook nog een ander verhaal. De wind kwam opzetten en met al die ongelijke trapjes was het zeker geen gemakkelijke klus. Maar we zijn er geraakt. Ik voelde wel aan mijn benen dat het voldoende was. Ik zou niet nog eens de muur kunnen beklimmen op dezelfde dag. Daarna mochten we daar ter plaatse in een restaurantje eten, met alle studenten tesamen. Best wel gezellig, aan zo'n tafels met ronde platen in het midden die je dan kon draaien om een ander bord met eten te nemen. Toen we buitenkwamen was het opeens heel zonnig en open hemel. Een beetje balen omdat je weet dat wij daar hadden gestaan als het koud was (en ook een beetje mistig). De hele terugweg heb ik weer geslapen op de bus. In het begin heb ik nog wat door het raam gekeken, omdat ik echt merkte dat we in een totaal ander wereld waren terecht gekomen. In Peking heb je nog een beetje het gevoel dat het er hetzelfde is als in Europa. Er wonen veel mensen, het is een grote stad met veel verkeer en grote gebouwen, er lopen alleen miljoenen Chinezen rond. Maar daar op het platteland besefte ik echt dat China een totaal andere cultuur heeft en dat het er echt anders is dan bij ons in Belgie. Je rijdt voorbij kleine dorpjes waarvan je je echt afvraagt hoe je er kan leven omdat het zo afgelegen is van de bewoonde wereld, je rijdt voorbij prachtige natuur,... Na een tijdje kon ik mijn slaap niet meer onderdrukken en ben ik dus in slaap gevallen om wakker te worden als we weer in Beijing waren. Het was weer effe wennen aan de drukte, maar we zijn moe en voldaan terug gekeerd naar ons appartement.