Omdat het een verlengd weekend was en maandag een feestdag was, moesten we dus niet werken. We hebben die dag eerst wat uitgeslapen en daarna stond de weddenschap tussen Henry en Claire op het programma. We gingen spelen op de vroegere school van Claire. Ze heeft nog Chemie gestudeerd in Beijing en had daar ook nog enkele vrienden die mee gingen spelen. De school is echt enorm groot. Je hebt er verschillende blokken, er is zelfs een supermarkt, sportvelden en enorm veel koten waar de studenten wonen. Het is een soort campus met alles inbegrepen. Studenten wonen dus eigenlijk gewoon in hun school en kunnen daar ook naar de supermarkt. Al snel kwamen er enkele vrienden toe van Claire. Henry zijn enige vriend die ging meespelen, had 's nachts afgebeld, dus hij moest het stellen met Katrien en mij, 2 talentvolle speelsters! ;) We gingen naar een sportterrein met allemaal basketbalvelden en al snel had ik door dat wij de enige meisjes waren en ook de enige buitenlanders. We hadden weer bekijks met andere woorden. Na een poosje waren we voltallig: Claire haar vrienden waren allemaal toegekomen en het mindere was dat de meeste enkel Chinees of Cantonees konden praten en dat wij ze niet verstonden. Plus ze zagen er allemaal goede basketbalspelers uit. Dat werd roze voor Henry! De match was 5 tegen 5 op een half terreintje. Dus iedere keer als je scoorde moest je even terugkeren naar het midden van het veld om dan opnieuw te beginnen. En per goal was het maar 1 punt, tot 11. Claire vormde een team met 4 vrienden van haar, Henry zijn team bestond uit Katrien, een grote Amerikaan (Jordan), één vriend van Claire en ik. Al snel werd het duidelijk dat wij de mindere waren, maar we hebben ons echt nog goed verweerd. Mijn basketbaltalenten moeten duidelijk nog naar boven komen, maar ik heb toch een paar keer gescoord en voelde me niet superslecht. Ook de Amerikaan was helemaal niet slecht, vooral door zijn lengte en de vriend van Claire was onze beste pion. Uiteindelijk verloren we met 10-11, verloor Henry zijn weddenschap en moest hij roze dragen. Maar ik heb me wel geamuseerd. Zo hebben we hier ook eens aan sport gedaan, hebben we hier ook eens met een paar echte Chinezen opgetrokken en kwamen we nog eens in een andere buurt. Die dag hebben we niets meer gedaan, buiten wat huiswerk gemaakt voor school en op het gemakse thuis gezeten. Er is wel nog iets grappig gebeurd, 's avonds toen we gingen eten. We waren met 3: Hayley, Katrien en ik. En toen we eigenlijk al gedaan hadden met eten en de rekening wouden betalen, kwam er plots een Chinese man aan ons tafel staan. Hij begon te praten tegen Hayley in het Chinees, nam een stoel en kwam gewoon aan ons tafel zitten, zonder ook maar iets te vragen. Toen hij door had dat ze niet van China was, begon hij in het Engels vanalles te vragen. Hoe oud ze was, waar ze vandaan kwam, waarom ze in China was,... Hij was duidelijk geïnteresseerd! Toen hij vroeg hoe oud ze was, zei Hayley 18. Hij was verwonderd, maar geloofde haar nog wel. Hij zei dat ze er 25 uitzag, wat eigenlijk aantoont dat ze er helemaal geen 30 uitziet. Maar we zijn maar weggelopen en naar huis gegaan, want anders gingen we daar nog lang gezeten hebben moest het van die man afhangen.