Longqing gorge

Het is weer even geleden, maar hier is er nog een update. Tijdens de week is mijn leven hier niet zo spectaculair. 's Morgens les, overdag werken tot 19u, dan eten en huiswerk maken. Dus er blijft niet veel meer over om zotte dingen te doen. Maar gelukkig zijn er de weekends nog!

Vrijdagavond was het wel maar een platte avond. Katrien en ik waren allebei moe, we zijn gewoon gaan eten en zijn daarna in ons bed gekropen. De volgende dag moesten we immers vroeg opstaan om alweer een zotte uitstap te doen. Eigenlijk onze voorlaatste uitstap tijdens ons verblijf in Beijing. Dit weekend nog eentje naar Summer Palace en de week daarna zijn we al aan het rondtrekken voor onze laatste week in China. Het gaat snel!

Zaterdag zijn we naar Longqing gorge geweest. Om 9u 's morgens moesten we al aan de metro staan, om daar de bus te nemen. We hebben een 1u30 op de bus gezeten, maar het viel allemaal goed mee. Het was geen overvolle bus met duizend Chinezen op, de meeste sliepen ook, dus het was vrij rustig en ik kan ook opt gemakske nog wat wakker worden. Rond 10.30u zijn we toegekomen in het dorpje (geen idee meer wat de naam was) en van daaruit moesten we nog 10min nemen naar onze bestemming. Longqing gorge kan je beschrijven als een soort vallei met bergen, waar dan een rivier door stroomt. Om alle dingen te bezoeken moet je de boot nemen. Toen we daar toekwamen wisten we niet goed waar we heen moesten. We werden wel achtervolgd door allerlei taxichauffeurs en gidsen die ons allemaal wouden helpen, maar ondertussen hebben we al door dat je je niet in 't zak moet laten zetten door die mensen en zijn we maar gewoon doorgelopen. We hebben een goede kilometer gewandeld tot we aan de ingang van Longqing Gorge waren. Toen we daar toekwamen zagen we nog overschotten van ijssculpturen. Blijkbaar was er daar in december en januari een ijssculptuur-festival geweest, maar die dingen waren nog altijd niet gesmolten waardoor we er nog steeds wat van konden zien.
Vervolgens moesten we naar omhoog, achter een grote dam, waar dan de rivier stroomde. Tegen de bergen was er een draak gebouwd die je naar boven bracht. We dachten dat het allemaal trappen gingen zijn, maar toen we de draak binnenstapte zagen we dat het allemaal roltrappen waren! Heel handig, maar eigenlijk wel jammer zo in de natuur. Na de roltrappen waren we eigenlijk op de uiteindelijke bestemming: in de bergen, met een rivier ertussen. Het enige jammere was dat het die dag echt koud was (we zaten ook in de bergen, dus is het ook logisch dat het wat kouder is) en dat er heel wat mist hing. We misten dus veel van de panoramische zichten en konden niet ver kijken. Het is er echt mooi en moest je daar in de zomer gaan, wanneer alles in bloei staat en wanneer het wat warmer zou zijn, zou het daar echt prachtig zijn! Maar nu was het ook al mooi!
We namen de boot naar een volgend eilandje. Onderweg zagen we dat het water nog heel koud was, want er lag ook nog een heleboel ijs in. Daar toegekomen zagen we meteen ook het doel van onze trip: een plaats waar je kon bungeejumpen. Henry wou echt naar Longqing Gorge komen omdat hij had opgezocht dat je daar kon bungeejumpen. En hij heeft het nog gedaan ook! Stiekem was ik een beetje jaloers, ik vind dat dat zoiets is dat je eens moet gedaan hebben in je leven, maar ik durfde het niet goed. Gewoon het moment waarop je je moet naar beneden laten vallen terwijl je op zo'n klein plateautje staat... Niets voor mij! Maar ik denk dat het springen zelf en aan die rekker hangen best nog meevalt! Maar ik heb mijn angst niet overwonnen en heb het dus niet gedaan. (Had er achteraf wel een klein beetje spijt van) Henry heeft het dus wel gedaan en het was best eigenlijk zot om te zien. Ik vond het nog redelijk hoog vanwaar je moest springen en je sprong boven een rivier. Dus eenmaal je gedaan had met op en neer te gaan, kwamen ze je met een bootje halen.
Na de bungeejump zijn we een bordje gevolgd met een bezienswaardigheid, maar onderweg hadden we al snel door dat het misschien niet de beste keuze was. We moesten een serieuze berg beklimmen, met duizend trappen die allemaal ongelijk waren en ook redelijk hoog. Heb toch wat afgezien! Mijn conditie is ver te zoeken! :) Maar uiteindelijk was het best de moeite! We zijn terecht gekomen op een platform waar we een enorm mooi zicht hadden! (Jammer van de mist, anders was het waarschijnlijk nog mooier geweest.) We hebben daar ook nog een tweede poging gedaan om een foto te trekken met de Flair om die later dan nog eens op te sturen.
Eenmaal terug beneden (wat ook niet gemakkelijk was, om af te dalen op die hoge trappen) zijn we terug op het bootje gestapt om verder te gaan. We hebben daar een tijdje zitten wachten tot het bootje vertrok. Er waren immers niet veel toeristen en ze wouden niet vertrekken totdat er wat meer mensen waren. Toen we op de volgende bestemming aankwamen konden we een grot bezoeken met een soort bloemexpositie. Maar het was gene vette! Alle bloemen waren van plastiek, er stonden pluchen panda's en tijgers, er stonden olifanten, zelfs het water was nagemaakt met een papier. Nochtans hadden we op voorhand ergens gelezen dat je een grot kon bezoeken, maar dit was het dus blijkbaar! Eigenlijk best nog grappig, maar zeker niet iets waar je reclame voor zou moeten maken. Het leek een beetje op zo'n mislukte attractie van Disney land waar je met zo'n bootje moet doorgaan en waar je dan zo'n wereld ziet. Hier was het ook zo'n wereld, met het verschil dat alles niet zo mooi was gemaakt, dat je moest lopen en dat sommige dingen echt niet klopten (bloemen waren vb groter dan huizen, olifanten waren dan weer kleiner dan planten,...) Ook gewoon het feit dat er echt teddyberen zaten, alles was van plastiek,... Eigenlijk best nog lachen.
Daarna zijn we terug gekeerd naar huis. We hebben nog een tijdje op de bus gezeten aangezien we in de file hebben gestaan in Beijing. Maar door een siesta'tje te doen, heb ik er niet veel van gemerkt.

's Avonds zijn we samen met Henry naar een Irish Pub geweest om er de Engelse derby Manchester City - Manchester United te gaan bekijken. Heel het café zat vol met Engelsen en buitenlanders en overal hingen er grote schermen waarop je de match live kon volgen, overal hingen er voetbaltruitjes en stonden er bekers. Echt een echt voetbalcafé. Maar het was er eigenlijk best gezellig en grappig! De match was spannend en in de allerlaatste minuut heeft Manchester United nog gescoord. Gelukkig want zo konden we eens zien hoe het er aan toe ging wanneer ze scoorden: het hele café ontplofte gewoon! Iedereen was blijkbaar fan van Manchester United! Echt grappig! Katrien en ik hebben daar gewoon een ganse avond aan de toog gezeten. Ik heb haar ondertussen een beetje voetbalkennis bijgebracht, we hebben wat gezellig gepraat en ondertussen naar de voetbal gekeken. Toffe avond!
Na de voetbalmatch zijn we gewoon naar huis gegaan, want we waren allebei kapot van de hele dag te wandelen.

Zondag was het weer huiswerk-dag. Werken aan onze opdrachten voor school, werken aan ons eindwerk en ons huiswerk maken voor de Chinese les. Niet veel spectaculaire dingen dus. Maar het was weer een geslaagd weekend!

x

Celebrities in de Verboden Stad

Vandaag zijn we naar de Verboden Stad geweest. En ik moet zeggen: het was de moeite! De stad zelf was mooi, maar ook de mensen waren de moeite. We hadden afgesproken om half elf aan de ingang van het Tian'men plein om dan zo naar de Verboden Stad te gaan. Wij waren de eerste en hebben daar dus een tijdje staan wachten. Maar het was de moeite! Ik ben het al gewoon dat je hier als buitenlander wordt aangestaard, maar vandaag was het toch nog een graad erger. Ok, ik had een short aan (want het was hier vandaag echt mooi weer), en ok, ik ben blond en zie er anders uit, maar dat wil nog niets zeggen. We stonden te wachten toen er iemand kwam vragen om een foto te trekken van ons. Je voelt je dan echt een plaatselijke bezienswaardigheid. Maar dat was nog vriendelijk. Want om de zoveel minuten zag je iemand die een foto van ons aan het nemen was van op een afstand. Op een bepaald moment waren we alle twee onze trui in onze rugzak aan het steken, toen er plots een man echt naast ons kwam staan om een foto te nemen. Gewoon zonder te vragen, hupla, met een smile! En het grappigste van allemaal moet nog komen. Toen Jonas al was aangekomen (nog een Belg van onze school in Mechelen) gingen we naar het Tian'men plein. Maar onderweg werd ik tegengehouden door een koppel met een klein Chineesje. De vrouw duwde haar kindje in mijn handen en ik moest op de foto samen met het klein Chineesje! Ik stond daar met het kind in mijn handen, echt een grappig zicht! En het gebeurt ook alleen bij mij, want Katrien en Jonas hadden er echt niet zoveel last van. Ik was beter met het kindje weggelopen, want hij was echt schattig! Maar ook in de Verboden Stad werd ik om de zoveel tijd aangesproken om op de foto te staan met iemand of kwam er iemand voorbij die een foto trok, zonder te vragen dan. Ik versta ook echt niet waarom, want er lopen zoveel toeristen rond in de Verboden Stad. Waarom moeten ze dan allemaal een foto hebben van mij?! Maar er bezoeken ook veel Chinezen de Verboden Stad. Dit zijn dan Chinezen die van een andere stad komen, waar geen toeristen komen en wanneer die dan in Beijing zijn, zien ze al die buitenlanders die ze nog nooit gezien hebben en die mensen willen dan een foto. Dat snap ik nog, maar ze mogen dan toch andere buitenlanders kiezen. Ik heb vandaag echt gevoeld hoe het moet zijn als celebrity, als je ergens komt en mensen beginnen direct een foto van je te nemen.
Maar dus, de Verboden Stad. Het was ook best de moeite. Het is echt een hele stad volledig omringd door muren. Maar het is echt groot en je kan er blijven in wandelen. Maar vandaag was er echt enorm veel volk. Het leek alsof alle Chinezen en alle toeristen vandaag hadden gepland om naar de Verboden Stad te gaan. Je moest soms echt aanschuiven om ergens door te kunnen of je tussen een massa wurmen om een foto te kunnen trekken van de binnenkant van een tempel. Alles lijkt ook zo op elkaar: je komt meestal door een poort op een plein, dat plein is mega groot en er staan enkele tempels op. Je kan niet binnen in de tempels, maar kan wel aan de deuren en poorten naar binnen kijken als je door de massa Chinezen geraakt. Ga je dan naar de volgende poort, zie je weer exact hetzelfde (alle, voor ons toch). Maar het achterste gedeelte was met een park, kleinere tempels, vijvertjes met vissen, lentebloesems, rare rotsen,... Door het mooie weer was het echt leuk om daar rond te lopen. We bezochten ook enkele kleine museums met een paar ‘relikwieën' van de keizers die er gewoond hadden, een museumpje met schilderijen,... We hebben ook een terrasje gedaan in de zon (echt zalig) en liepen eigenlijk gewoon door de hele stad. We hebben dus best wat kilometers afgelegd.
Na de Verboden Stad zijn we nog naar Xidan geweest en hebben we daar even rond gelopen in de shopping malls met allemaal brol en kleine spulletjes. Ik heb teenslippers gekocht omdat het hier mooi weer begint te worden en ik er geen heb. Maar voor de rest heb ik mij ingehouden, ook omdat ik wat moe werd van de hele dag te lopen. We zijn dan maar naar huis gegaan en hebben wat op ons gemak gezeten.
's Avonds zijn Katrien en ik nog gaan eten. Maar omdat we al laat waren, 21u, (en de meeste restaurants hier toch beginnen opruimen rond 21u-22u) kozen we snel een restaurant om iets te eten. Maar al snel bleek het niet de beste keuze. De kaart had geen prentjes van het eten, zoals de meeste restaurants en de meeste gerechten zagen er echt raar uit. We namen de ‘beste' gerechten eruit: chicken legs mushrooms, lam meat, sweet potatoes en noodles. Dit hoorde er nog normaal uit. Toen kwamen ze een kokende pot op ons tafel brengen, met kokend water eromheen, daarna ons eten. Blijkbaar moesten we alles nog zelf koken. Het enige wat we niet echt konden terugvinden was de kip. We hadden iets raars gekregen, maar het trok helemaal niet op kip. We gooiden alles in het kokende water en proefden. Maar het eten beviel me niet echt. Op de noodles moest je blijven kauwen, het lamsvlees smaakte echt naar niets, de zoete patatten waren niet echt mijn ding en het kipding was echt niet lekker. Geen groot succes dus! We hebben stiekem wat eten in het water gegooid zodat het leek alsof we meer hadden gegeten. Toen we de rekening vroegen begonnen we ons eigenlijk af te vragen wat het kipding nu was en na een kleine analyse wisten we het... Chicken legs mushrooms = echte kippenpoten met champignonnes! Eikes! Daarom smaakte dat zo slecht! Maar nu kan ik wel zeggen dat ik dat eens gegeten heb. We zijn daarna nog naar de McDonald's gelopen om een hamburger te eten, want we hadden allebei nog honger! En het heeft ook echt gesmaakt, na de vieze kippenpoten!

Vliegers en acrobaten

Onze school organiseert allemaal uitstappen of activiteiten waar we aan kunnen deelnemen. Vorige week was er bijvoorbeeld een avond waarop we Chinese vliegers konden maken op school. We hebben allemaal zelf onze vlieger in elkaar gestoken en geverfd. Chinese vlieger zien er uit als vogels en zijn ook heel mooi beschilderd. Je maakt ze met kleine houten stokjes die je aan elkaar moet ‘sjorren' met dun touw. Zo creëer je een vorm van de vlieger. Hierop met je dan het papier kleven met lijm, zorgen dat alles goed toe is zodat er nergens lucht door kan en alle uitstekende randen van het papier afknippen. Daarna mochten we schilderen. Die vliegers hebben hier ook een betekenis. Ze worden meestal opgelaten in de lente, als het mooi weer begint te worden en de Chinezen geloven dat het een manier is om al het kwade te verdrijven. Want alle slechte en kwade eigenschappen worden dan mee met de vlieger in de lucht gelaten. Op de vlieger moet er altijd een hoofd van een vogel staan, met ogen en een bek, moeten er altijd klauwen staan en voor de rest mag je die versieren. (Waarschijnlijk zijn er nog dingen, maar die ben ik dan vergeten.) Op het einde van de avond kregen we allemaal onze vlieger mee naar huis, met een ‘handvat' en touw erbij om hem in de lucht te laten.
Deze week was er ook een activiteit. We zijn donderdag naar een acrobatenshow geweest. Heb toch een paar zotte dingen gezien.
- Chinese meisjes die:
* zichzelf volledig konden plooien in alle mogelijk richtingen.
* enorm goed waren met diabolo's en salto's en andere dingen deden terwijl ze aan het diabolo'en waren.
* met borden op een stokje ook allerlei truckjes uithaalden
* met 15 tegelijk op 1 fiets stonden
- Chinese jongens die:
* door ringen sprongen, salto's maakten,... Dit zijn dan ringen die bovenop elkaar worden geplaatst, steeds hoger, en ze blijven er maar door springen en ze blijven maar hoger salto's maken.
* aan een soort acro deden.
* zoals hamsters in een ronddraaiend rad truckjes deden.
* op een balk op een buis stonden. Maar meestal bouwden ze de toren op, zodat er een persoon op die buis stond met een balk, daarboven stonden dan 2 meisjes die voor wat gewicht moesten zorgen en daarboven stond dan nog eens een man op een plank op een buis, die truckjes deed met potjes.
Met andere woorden: echt nog gekke dingen gezien, maar het was redelijk kort. Het heeft ongeveer een uur geduurd. Maar langs de andere kant is het wel te verstaan, want als je langer dan een uur gekke en zotte dingen moet doen, is het wel vermoeiend voor de acrobaten zelf.

Basketbal

Omdat het een verlengd weekend was en maandag een feestdag was, moesten we dus niet werken. We hebben die dag eerst wat uitgeslapen en daarna stond de weddenschap tussen Henry en Claire op het programma. We gingen spelen op de vroegere school van Claire. Ze heeft nog Chemie gestudeerd in Beijing en had daar ook nog enkele vrienden die mee gingen spelen. De school is echt enorm groot. Je hebt er verschillende blokken, er is zelfs een supermarkt, sportvelden en enorm veel koten waar de studenten wonen. Het is een soort campus met alles inbegrepen. Studenten wonen dus eigenlijk gewoon in hun school en kunnen daar ook naar de supermarkt. Al snel kwamen er enkele vrienden toe van Claire. Henry zijn enige vriend die ging meespelen, had 's nachts afgebeld, dus hij moest het stellen met Katrien en mij, 2 talentvolle speelsters! ;) We gingen naar een sportterrein met allemaal basketbalvelden en al snel had ik door dat wij de enige meisjes waren en ook de enige buitenlanders. We hadden weer bekijks met andere woorden. Na een poosje waren we voltallig: Claire haar vrienden waren allemaal toegekomen en het mindere was dat de meeste enkel Chinees of Cantonees konden praten en dat wij ze niet verstonden. Plus ze zagen er allemaal goede basketbalspelers uit. Dat werd roze voor Henry! De match was 5 tegen 5 op een half terreintje. Dus iedere keer als je scoorde moest je even terugkeren naar het midden van het veld om dan opnieuw te beginnen. En per goal was het maar 1 punt, tot 11. Claire vormde een team met 4 vrienden van haar, Henry zijn team bestond uit Katrien, een grote Amerikaan (Jordan), één vriend van Claire en ik. Al snel werd het duidelijk dat wij de mindere waren, maar we hebben ons echt nog goed verweerd. Mijn basketbaltalenten moeten duidelijk nog naar boven komen, maar ik heb toch een paar keer gescoord en voelde me niet superslecht. Ook de Amerikaan was helemaal niet slecht, vooral door zijn lengte en de vriend van Claire was onze beste pion. Uiteindelijk verloren we met 10-11, verloor Henry zijn weddenschap en moest hij roze dragen. Maar ik heb me wel geamuseerd. Zo hebben we hier ook eens aan sport gedaan, hebben we hier ook eens met een paar echte Chinezen opgetrokken en kwamen we nog eens in een andere buurt. Die dag hebben we niets meer gedaan, buiten wat huiswerk gemaakt voor school en op het gemakse thuis gezeten. Er is wel nog iets grappig gebeurd, 's avonds toen we gingen eten. We waren met 3: Hayley, Katrien en ik. En toen we eigenlijk al gedaan hadden met eten en de rekening wouden betalen, kwam er plots een Chinese man aan ons tafel staan. Hij begon te praten tegen Hayley in het Chinees, nam een stoel en kwam gewoon aan ons tafel zitten, zonder ook maar iets te vragen. Toen hij door had dat ze niet van China was, begon hij in het Engels vanalles te vragen. Hoe oud ze was, waar ze vandaan kwam, waarom ze in China was,... Hij was duidelijk geïnteresseerd! Toen hij vroeg hoe oud ze was, zei Hayley 18. Hij was verwonderd, maar geloofde haar nog wel. Hij zei dat ze er 25 uitzag, wat eigenlijk aantoont dat ze er helemaal geen 30 uitziet. Maar we zijn maar weggelopen en naar huis gegaan, want anders gingen we daar nog lang gezeten hebben moest het van die man afhangen.

Dansende mensen in het park

Veel uitslapen zat er zondag niet in, want we gingen die dag met Claire, Henry en onze nieuwe kotgenoten naar de tempel van de hemel en het park waarin het ligt. Toen we opstonden waren onze 2 kotgenoten al wakker. Degene die we nog niet gezien hadden, was Hayley, een Koreaanse van 30 jaar, die er echt niet zo oud uitziet, en die hier 1 maand blijft om Chinees te leren. We hebben hen uitgenodigd om mee te gaan en zijn dus met 4 op uitstap vertrokken. We hadden afgesproken in de metro, waar we een tijdje hebben staan wachten op Claire. Maar omdat ze zich schuldig voelde kwam ze (te laat) aan met drankjes die ze gekocht had.
Het park zelf was eigenlijk best wel de moeite. Het was erg mooi weer die dag en er waren veel mensen. Je moet eigenlijk vooral gaan om de mensen te bekijken. Er zitten oude mannen te kaarten in de schaduw van een galerij, een beetje verder zitten er een paar mannen te schaken (maar dan Chinees schaken), om de zoveel meter zie je een klein optredentje waarbij er een vrouw of een man zingt op de muziek van enkele muzikanten met een massa mensen eromheen, in het park zelf zie je enorm veel mensen die aan het dansen zijn (Het lijkt een soort combinatie van gewone beweging, aerobic en dans, en zelfs de mannen doen enthousiast mee.), andere zijn dan weer indiaka aan het spelen (Dat is een combinatie van badminton, tennis en voetbal. Je speelt het met een pluim, waar onderaan een gewicht aan hangt. Je speelt het met de voeten naar elkaar. Echt best wel leuk.), en anderen zitten daar gewoon op een bankje. Het lijkt echt alsof al de mensen van Beijing hier bijeenkomen om gezellig tezamen van het zonnetje te genieten. We hebben de tempels ook bezocht, maar die waren niet echt de moeite. Ok, het was wel mooi, maar geen echte zotte dingen. We hebben de hele morgen en nog een stuk van de middag daar rondgelopen. Daarna zijn we qiaozi gaan eten, één van de plaatselijke specialiteiten en persoonlijk één van mijn favorieten. Een andere naam daarvoor is dumplings, en het zijn een soort van ravioli's, maar groter waar er vanalles in zit. Je kan ze eten met varkensvlees en groenten, ei met groenten, scampi's,... Er bestaan enorm veel soorten. Je eet ze niet met tomatensaus, maar gewoon zo of met een beetje azijn. Toen we gegeten hadden was het al 16u en hebben we nog snel eens een wandeling gemaakt door een gezellige winkelstraat waar er wel enorm veel volk was.
'S avonds zijn we nog iets gaan drinken in diezelfde straat. Toen we Henry gingen oppikken vertelde hij dat hij naar de Ronde van Vlaanderen aan het kijken was (de laatste 6km). Ik heb nog snel proberen lopen naar zijn appartement, maar toen we daar aankwamen was het net te laat. Ik heb dus net de overwinning van Cancelara gemist. Misschien probeer ik wel naar Parijs-Roubaix te kijken.

Tianjin

Zaterdag zijn we naar Tianjin geweest. Dit is de 5^e grootste stad van China en ligt op ongeveer 300km van Beijing. Het oorspronkelijke plan was om naar Datong te gaan. Daar kan je gaan kijken naar tempels die tegen de rotsen zijn gebouwd en daar hebben ze ook reuze Boeddhabeelden. Maar toen we de ticketen voor de trein wouden bestellen, was alles al uitverkocht. Het is immers 6u rijden met de trein naar Datong en wij wouden met de nachttrein gaan, aangezien je anders je hele dag kwijt bent. Maar die was dus al helemaal volzet, waardoor we een B-plan moesten zoeken. Dit werd dan Tianjin. Tianjin is een grote havenstad op ongeveer 30km van de zee. Zaterdagmorgen om 9u hadden we onze trein. En aangezien we ons in 't zak had laten zetten (eigenlijk verstonden we ze gewoon niet goed), hadden we tickets voor de trage trein. 2u onderweg naar Tianjin. Het station was eerst en vooral helemaal niet zoals de stations die wij in Belgie kennen. In Beijing zijn er 4 stations en allevier trekken ze echt op een luchthaven! Ze zijn enorm groot, er zijn enorme wachthallen waar mensen languit liggen te slapen met al hun valiezen bij zich, je hebt ook een soort ‘gates' waar je moet aanschuiven om dan via een brugje over de sporen naar je perron te gaan, iedereen heeft ook al een op voorhand gereserveerde plaats en je komt best op tijd, want anders mag je gedurende je hele reis rechtstaan (ook al heb je een plaats). Wij waren gelukkig goed op tijd, want het was enorm druk. Het was dit weekend ook een verlengd weekend voor de Chinezen en het leek alsof iedereen op reis ging, zoveel volk! Onze trein was een slaaptrein, met allemaal kleine cabines met bedden in 3 verdiepingen. Maar omdat de trein nu niet werk gebruikt als slaaptrein, werden de onderste bedden gebruikt als stoelen en moest je per 4 op een bed gaan zitten. We hadden 3 plaatsen op de trein, in kotje Nr. 3, maar toen we daar aankwamen zat dit al bijna helemaal vol. Katrien is direct op een bed gekropen op de 2^e verdieping, Henry en ik hebben ons er vanonder nog ergens tussengepropt. Maar na een tijdje hebben we ook besloten om op de bedden te kruipen, want 2u bijna op elkaar zitten, terwijl je nog een poging wilt doen om te slapen, is niet zo aangenaam. Van het uitzicht kon je ook niet genieten, gewoon omdat er niet veel te zien was onderweg. We hebben dan maar alledrie nog een tukje gedaan.
Eindelijk aangekomen in Tianjin, ondertussen al 11.15u, zijn we direct iets gaan eten. Daarna zijn we onze tocht begonnen door de stad. Ik was te koppig om een kaart te kopen en besloot om op mijn gevoel af te gaan. We zijn niet verkeerd gelopen, maar we hebben ook niet veel interessante dingen gezien. Je zag echt overal banken (financiële instellingen) en we liepen ook niet in het toeristische gedeelte van Tianjin. Achteraf bleek dat ik rond de winkelstraten was gelopen, wat positief was, want nu hadden we daar toch al geen geld aan opgedaan en hadden we daar ook niet veel tijd aan besteed. Na een paar uur wandelen hebben we dan toch maar een kaart gekocht, om ons te oriënteren en om de meer toeristische dingen van Tianjin te zoeken. In de verte zagen we wel al de radio- en televisietoren staan, de 3^e grootste toren van China. We zijn maar in die richting gelopen, want een beetje verder had je daar ook een waterpark met vijvers. De hoge toren was eigenlijk niet zo spectaculair. Hij staat wel in het water en is inderdaad hoog, maar hij is echt lelijk. Het is gewoon van beton, zonder ramen of andere versiering en ergens in de hoogte heb je een uitkijkpunt. Daar hebben we even een pauze genomen want we waren toch al een tijdje aan het stappen. Henry is al voor ons op het platform van de toren gegaan om de vijver over te steken naar de andere kant, maar toen Katrien en ik wouden vertrekken, werden we tegengehouden door de bewaakster. We mochten er niet meer op en moesten betalen, ondanks dat we niet op de toren wouden. Probeer dat maar eens uit te leggen... Heb dan gebeld naar Henry en mijn telefoon aan die mevrouw gegeven en Henry heeft het kunnen uitleggen waardoor we er toch nog op mochten. Chance, want het was anders een serieuze tour rond de vijver. Daarna zijn we naar het waterpark gegaan. Het leek een beetje op de efteling, met allemaal van die huisjes voor kleine kinderen aan de ingang. Als we verder gingen kwamen we in een klein pretpark terecht, eigenlijk niet zo spectaculair, zeker omdat ik niet zo'n pretpark-ganger ben. We zijn wel op het reuzenrad geweest om eens een uitzicht te hebben op de omgeving. Maar door de smog en door de hoge gebouwen kan je hier eigenlijk niet zo ver kijken. Later kwamen we te weten dat Tianjin nog een reuzenrad heeft dat veel groter is, dus dat we eigenlijk een beetje dom waren geweest. Maar het was wel eens plezant om te doen. Daarna hebben we een taxi genomen terug naar het centrum van Tianjin en zijn we toch eens door de winkelstraten gelopen. Die zagen er hetzelfde uit als de rest van China. Enorm veel winkels, enorm groot, maar ook allemaal dezelfde winkels, met heel veel mensen, veel brolwinkels, maar ook veel merkkledij. Van daaruit hebben we een kleine brommertaxi genomen naar het Italiaanse dorp. Zo'n brommertje is een driewieler, waar je vanachter met 4 kan opzitten in een klein cabinetje. Het is ook goedkoper dan een gewone taxi, maar het gaat wel trager. Vré grappig eigenlijk. In het Italiaanse dorp hebben we eerst heel even rondgelopen, want zo groot was het niet. We zagen daar een koppel dat ging trouwen en hun foto's aan het trekken was. De vrouw had een knalroze kleed aan en de man had een zalmroze pak aan! Fout! Heb er toch een foto van genomen! J Achteraf hoorden we wel dat de kleur van het trouwkleed een bepaalde betekenis heeft. Een roze trouwkleed betekent hier dat je voor de tweede keer trouwt en normaal wordt er altijd een rood kleed gedragen. Anders dan bij ons dus... Daarna zijn we Italiaanse pizza gaan eten! Mmmm! Het was een dure pizza in vergelijking met het eten dat we hier normaal eten, maar het heeft me wel gesmaakt! Na al die rijst eens iets anders! Aan de inkom stond er ook een bord met daarop: 1 pizza kopen, is 1 pizza gratis. Maar toen we het vroegen, bleek dat je je gratis pizza maar de volgende keer kreeg als je nog eens opnieuw kwam. Geen gratis pizza dus... Toen we gedaan hadden was het nog maar 20u, maar we hadden wel maar onze trein terug naar Beijing om 22.45u (de laatste trein). Maar we wisten echt niet meer wat te doen. Er is ook niets meer open dat je kan bezoeken na 17u, dus besloten we om de tijd wat te vullen door gewoon door de straten van Tianjin te lopen. Veel is er daar niet te zien, en de straten zijn eerder verlaten 's nachts. Op een tochtje door een veld na, waar we van die vliegende zakjes met vuur hebben gezien en mensen die in de donker aan het vliegeren waren, een straat vol met kerstversiering (die mensen wisten duidelijk niet dat het geen kerstmis meer is) en een heel saai winkelcentrum, hebben we eigenlijk niets spectaculair gezien. Gewoon wat rondgelopen, ons wat beziggehouden en wat mopjes gemaakt. Uiteindelijk zijn we toch naar het station gegaan (ook daar is het een semi-luchthaven), om op onze trein te stappen. En deze keer hadden we een hogesnelheidstrein. Op een half uur zouden we normaal terug in Beijing staan (in plaats van 2u in het doorgaan)! Ik was erg moe van de hele dag te stappen maar wou toch nog wakker blijven om te kunnen zien welke snelheid we haalden. In het begin vertrokken we langzaam, maar dan begon de trein op te trekken. Het laatste wat ik gezien heb voor ik in slaap viel was dat we 330km/u reden! Echt heel snel! En op een half uur stonden we inderdaad in Beijing. We hebben een taxi naar huis genomen, waar ook ons 2^e nieuwe kotgenoot was toegekomen. We hebben ze die avond niet meer gezien en zijn allebei uitgeteld gaan slapen. Tianjin was niet spectaculair, maar ik heb me er wel geamuseerd.

Zuiders Chinees

Vrijdagavondben ikmet 2 collega's van Henry, Henry zelf, Jonas en Katrien gaan eten. Claire, 1 van de collega's, kende een goed restaurant waar ze zuid-Chinees eten hadden (ben de naam van het eten even vergeten), en wou dat we dit zeker eens proefden tijdens ons verblijf.
Het restaurant lag verstopt in een klein straatje, om de hoek, en zelf gingen we het nooit gevonden hebben. Het was er best gezellig en er zaten ook veel andere buitenlanders. We hebben Claire het eten laten kiezen, op hoop van zege dat het lekker was. Maar het was eigenlijk best lekker wat we aten:
- een koud gerecht met kip, citroen en nog een paar dingen in
- een soort mousse van bonen (denkek), wat eigenlijk naar niet veel smaakte, maar met een sausje erbij was het nog lekker.
- een warm gerecht met vlees (zotte omschrijving!) wat vrij pikant was
- een soort koek-achtig iets, dat je met je handen mocht eten en in suiker moest doppen. Heel lekker maar ik kan echt niet beschrijven wat het is.
Verder bestelde Claire ook nog een 'fruitwijn', maar ik heb al de indruk dat voor haar alles onder de term 'wijn' valt. Toen de wijn op tafel kwam, bleek het gewoon fruit jenever te zijn, wat toch iets te straf is voor mij en ik drink dat ook niet bij het eten om je mond eens te blussen van het pikante eten.
Het was eigenlijk best gezellig die avond. Henry en Claire hebben toen een weddenschap afgesloten. Ze gingen een wedstrijdje basket spelen en mochten zelf hun team samenstellen met hun eigen vrienden. Als Claire won, moest Henry roze dragen, won Henry moest Claire mannenkleren dragen. Op zich is dat niet zo erg, maar je moet je eens proberen voorstellen hoe Claire eruitziet. Claire is echt een flapuit en zal alles zeggen wat ze denkt. (Zo gaf de ober een ‘vaasje' om de wijn in uit te schenken, en zij zei hem gewoon dat het vaasje echt lelijk was.) Maar aan de andere kant is ze ook steeds heel deftig gekleed & opgemaakt. De paar keer dat ik haar al had gezien, liep ze op hoge hakken, droeg ze schminck, was ze opgemaakt,... En ze krijgt ook alles gedaan door haar uiterlijk. Ze is ook een heel sociale, die veel mensen kent. Maar ze praat ook de hele tijd, als je eens op je gemak wilt zitten moet je haar niet meenemen. Maar het is echt een lieve en vriendelijke en ze kan echt goed Engels.J De andere collega, Jane, is dan weer een totaal ander type. Zij is eerder verlegen, rustig en draagt niet zo ‘uitdagende' kledij.
Alleszins, we zijn die avond nog op café geweest, waar ze Belgische bieren verkochten, hebben daar nog even zitten babbelen, maar daarna was mijn licht uit en was ik echt moe.
Die avond is onze eerste kotgenoot trouwens ook toegekomen (zonder dat we het wisten). Mijn mama had gebeld naar ons appartement, maar er had iemand anders opgenomen. Ze stuurde dit in een bericht naar mij, maar wij wisten eigenlijk ook niet dat er iemand anders was. De enige verklaring kon zijn dat de nieuwe kotgenoot was aangekomen! J Maar toen we thuiskwamen, lag ze al in haar bed, dus hebben we haar niet meer gezien. Ze heet Christina, is 27 jaar, komt uit Canada en blijft hier 5 maanden in Beijing.

Namiddag vrijaf

Ik had deze middag een vrije namiddag en dus ook een extra lang weekend. Maandag is het hier ook een feestdag, dus we hadden al een lang weekend, maar met vanmiddag erbij is het helemaal goed! Ik zit net aan de helft van mijn stage, dus zie het beetje als een kleine vakantie.
Er had vanmorgen niets te doen op mijn werk en mijn bazin was er ook niet. Daar bovenop hebben we nog eens problemen met onze server, dus voor andere collega's kon ik ook niet veel doen omdat we maar met een beperkt aantal mensen op de serverkonden (waar alle bestanden staan). Ik kreeg mijn bazin op een bepaald moment aan de telefoon en heb haar gevraagd wat ik nog kon doen. Ik moest nog een mail sturen met enkele bestanden in en mocht 's middags naar huis gaan! Ik was echt blij, eens een dagje niet zo lang werken en eens vroeger thuis zijn, heerlijk! Bovendien is het hier vandaag echt mooi weer en heb ik ervan geprofiteerd om een wandeling te maken door Beijing.
Ik ben thuis vertrokken en had eigenlijk geen eindbestemming of route in mijn hoofd. Ik ben door allerlei kleine steegjes (=hutongs) gelopen om eens het echte straatleven van Beijing te zien, buiten de grote, drukke straten. Heb er eigenlijk best wel van genoten, zo in het zonnetje, op het gemakje. En ik ben een paar dingen tegen gekomen waarvan ik niet wist dat ze er waren. Zo kwam ik een paleis tegen van een of andere koning, met allemaal tuinen errond. Ben wel niet binnengeweest, maar heb wel een kijkje van ver genomen. Ik ben een oefenschool tegengekomen van de Olympische Spelen. Waarschijnlijk trainden de atleten daar dan. En ik heb een ritje gemaakt in een risjka. Vré grappig eigenlijk. Wou het eerst niet doen, maar nadat ik heel wat van de prijs had afgedaan, dacht ik gewoon eens opt gemakje een toertje te doen en ondertussen te genieten van het uitzicht. Het is eigenlijk ook wel best een grappig zicht: jij zit dan op een bankje (je krijgt zelfs een dekentje voor moest het te koud zijn) en voor je is er iemand aan het fietsen om het ding vooruit te krijgen. Ik heb een toer gemaakt door de kleine hutongs en langs een mooi meer. Het was niet zo lang, maar ik heb er wel van genoten. Daarna heb ik mijn toch te voet verder gezet, nog steeds door de kleine straatjes. Ik ben de drum&bell tower nog tegengekomen, maar ook daar ben ik niet binnengeweest omdat het bijna sluitingstijd was en ik het de moeite niet meer vond om nog kaartjes te kopen. Ik zal het nog wel eens bezoeken met Katrien en Henry erbij want het zag er best de moeite uit. Op het einde wist ik echt niet waar ik me bevond, ik ben gewoon op het gevoel straatjes in en uit gelopen, tot ik uiteindelijk in de buurt van Henry zijn appartement uitkwam (wat toch wel een eindje van ons appartement is). Had dus redelijk wat gestapt. Voor de terugweg heb ik wel de metro genomen. Heb dus een fijne namiddag gehad en was blij dat ik wat buiten kon rondlopen met het zonnetje, in plaats van binnen aan mijn bureau te zitten.
Vanavond gaan we uit eten met Henry zijn collega's erbij, daarna misschien nog een feestje en morgenvroeg nemen we de trein naar Tianjin, een havenstad dichtbij de zee. Er staat dus een druk weekend voor de boeg, met veel uitstapjes.

x