Enkele weetjes over Beijing

• In China mag je geen toiletpapier of andere dingen doorspoelen in het toilet. (Je moet het papier dus in de vuilbak ofzo smijten, geen idee wat de Chinezen er anders mee doen.) Dit komt omdat de rioleringen in China klein zijn en geen grote hoeveelheden ‘afval' aankunnen. Wij blijven echter volharden en ons gedragen als Belgen en spoelen het papier dus wel door.
  
• Dit is een weetje dat komt van Henry zijn blog en dat hij zelf heeft berekend/verzonnen:
  'ik werd gisterennacht door iemand wakker gemaakt die op 't straat een vette rochel legde.
  ik kom ongeveer 10.000 mensen per dag tegen, per dag maak ik dat minstens 2x mee,
  een rochel duurt minstens 1 seconde en de inhoud van een rochel is minstens 1 ml en er wonen minstens 10 miljoen mensen in Beijing.
  => als mijn rekening klopt kom ik aan de volgende feiten:
  * per seconde rochelen er minstens 1000 mensen enkel in Beijing
  * per seconde is dat minstens 1 liter slijm.
  i know... waar hou ik mij toch mee bezig, maar wat doe je anders als je door 't geluid v een rochel wordt wakker gemaakt.'
  
• In China draagt de man altijd de handtas van de vrouw. Duidelijk dat de mannen hier onder de sloef liggen. Het is ook geen zicht: een man met een blinkende handtas. Zo hebben we hier al veel koppels zien lopen.
  
• Je kan hier blijkbaar geld verdienen aan oud papier en aan lege flesjes. Iedere ochtend als ik naar school ga, staan er 2 oude vrouwtjes boven aan de roltrap te kijken naar alle voorbijgangers. In het begin vroeg ik me echt af wat ze daar stonden te doen, maar wat blijkt: ze staan gewoon te wachten op mensen met een krant of iets anders van papier en dat vragen ze dan en steken ze in een grote zak. Ze hebben zo zelfs eens bijna mijn kaart van Peking afgepakt. Maar ook lege flesjes worden weer teruggevraagd. Zo liepen we in de zoo en Henry wou zijn flesje in de vuilbak smijten, maar nog voor hij dit kon doen, kwam er al een mevrouw vragen of ze zijn flesje mocht hebben. Geen idee wat al die mensen met dit materiaal doen, maar het moet zijn dat ze er iets aan hebben...
  
• Kleine kinderen hebben hier allemaal een gat in de achterkant van hun broek. En daar bedoel ik niet hun poep mee, maar echt een gat in hun kleren. Als je hier dus een klein kindje ziet lopen kan je gewoon zijn/haar poep zien. Op zich wel een raar zicht, maar wel handig. Ze moeten gewoon op hun hurkje gaan zitten en kunnen direct hun behoefte doen, zonder eerst hun broek te moeten uitdoen.
  
• Oudere kinderen dragen hier allemaal een schooluniform. In België is dat in sommige scholen ofwel een echt uniform met rokjes voor de meisjes en chique broeken voor de jongens, ofwel gewoon een bepaald kleur dat je moet dragen. Hier in China heeft elke school een apart trainingspak. Zowel jongens als meisjes moeten een trainingspak aandoen, met een joggingbroek en een losse sweater, en iedere school heeft een aparte kleur. Dus als je hier rondloopt zie je plots een troep jongeren allemaal in hetzelfde trainingspak.
  
• In Beijing maken brommers geen lawaai! Je hoort die dingen echt niet aankomen. En de meeste brommers hebben ook nog eens standaard grote handschoenen rond hun stuur. Zo moeten Chinezen geen handschoenen meer dragen in de winter om met hun brommer te rijden. Zo'n dingen zouden we ook in België moeten hebben, want sommige ‘boosters' maken toch wel veel lawaai...
  
• Beijing heeft 7 ringen. Als je weet dat Brussel 1 stadsring heeft, probeer je dan maar in te beelden hoe groot Peking wel niet is en hoe veel auto's er wel niet rijden. Want op welk uur je ook op 1 van die ringen rijdt, er is altijd file en chaos op de weg.
  
• Een regel die hier geldt in verband met huisdieren is dat je binnen de eerste 2 (stads)ringen (dus echt het centrum van Beijing) geen hond mag hebben die hoger komt dan je knieën. Het is er al zodanig druk dat ze er ook niet nog eens grote honden bij willen waarschijnlijk. Vandaar dat ik hier allemaal kleine keffertjes en chihuahua's tegen kom.

Allemaal beestjes

Zaterdag zijn we naar de Beijing Zoo geweest, de dierentuin van Beijing. Inkom: €1,5 dat is wat anders dan de zoo in Antwerpen en hier is het nog eens veel groter ook. We hebben heel de namiddag rond gelopen in de dierentuin en veel beestjes bekeken. Op voorhand hadden we al wat commentaren gehoord dat de dieren en hun hokken niet zo verzorgd waren en dat we niet mochten verschieten. Maar ik vond dat het eigenlijk best meeviel. Ok, sommige kooien lagen wat vuil en er lagen flesjes en blikjes in die mensen erin gegooid hadden, maar het was niet zo dat de dieren in hun eigen uitwerpselen rondliepen of echt in een smerige kooi zaten. Sommige kooien waren ook niet in proportie. Zo zaten de panda's in een heel grote en mooie kooi, terwijl dan de leeuwen en tijgers een kleine kooi kregen in vergelijking met hun grootte. Maar ik had veel erger verwacht...
De Beijing Zoo is echt een grote dierentuin, zonder enige structuur. Er zijn wel pijltjes, maar je kan niet echt een pad volgen. Je vindt er ook echt alles. Een lijstje van wat we allemaal bezocht en bekeken hebben:
- Katten: tijgers, leeuwen, jaguars, lynx, witte tijgers, poema's, panters,... Echt alle soorten 'katten' zaten er. Sommige zagen er beter uit dan anderen, sommige roken beter dan anderen en sommigen waren actiever dan anderen.
- Nijlpaarden en neushoorns. Echt grote beesten.
- Giraffen, zebra's, kamelen, paarden, lama's
- Apen in alle soorten en maten
- Reptielen. Er was een heel gebouw met alle reptielen. Een hele verdieping met schildpadden en padden. Heb echt grote padden gezien en schilpadden met echt lange nekken. Er was een hele verdieping met slangen, maar omdat slangen echt mijn ding niet zijn, ben ik daar maar eens snel doorgewandeld. Er waren krokodillen in alle soorten en maten, maar aan die beesten heb je niets, want die bewegen amper. Ze knipperen niet met hun ogen, je ziet ze niet ademen, zelfs in het water doen ze niets.
- Olifanten
- Panda's. Voor de panda's moest je extra betalen (50 cent), want dat is dé attractie van de zoo. Maar het was wel de moeite. Zo schattig eigenlijk!
Pinguïns, orka's, haaien en andere zeedieren hebben we niet gezien, want die zaten in het aquarium waarvoor je om één of andere reden veel meer geld moest geven.
Om 17u sloot de dierentuin en moesten we weggaan. We zijn dan maar gaan eten en besloten daar om 's avonds nog naar een marktje met allemaal snacks te gaan in Wanfujing (de winkelplaats van Beijing met alle grote winkels en merken). Nadat we eerst verkeerd waren gelopen door Henry zijn oriëntatietalent, zijn we er uiteindelijk na een tijdje stappen geraakt. Het marktje was niet zo groot en er stonden enkel kraampjes die snacks verkochten. Allemaal satés, met dingen op een stokje. Maar geen gewone dingen zoals bij ons in België, echt rare dingen! Slangen, schorpioenen, kakkerlakken, krekels, zeepaardjes, zeesterren, inktvissen, sprinkhanen,... Allemaal gefrituurd op een stokje! Eikes! Het eerste moment dat ik het zag vond ik het echt vies! Zeker de slangen en de inktvissen, zo van die slijmerige lange dingen op een stukje, bah! Gelukkig hadden ze er ook fruit op een stokje, of andere desserts. Henry besloot om eens de gefrituurde schorpioen te eten. Op het eerste zicht dacht ik echt: bei, maar toen hij begon te eten en zei dat het meeviel begon ik van gedachte te veranderen. Ik heb een klein stukje van de staart geproefd (wat eigenlijk gewoon als een korstje proefde) maar tegen dat ik mezelf had overtuigd om toch een stukje lichaam te proeven, had hij alles al binnen. Misschien voor een volgende keer... Ik heb dan maar een zoet dessert gepakt: gefrituurd ijs. Blijkbaar kennen we dat in België ook, maar ik had het nog nooit gegeten en kende het niet. Het is een bolletje ijs, met daar rond opgeklopt eiwit. Dit steken ze dan heel even in de frituur en dan krijg je een bol met een krokant en warm buitenrandje en vanbinnen ijs. Eigenlijk best wel lekker!
Achter het marktje hebben we daar nog even in de buurt rondgelopen en hebben we nog enkele rommelmarktjes bezocht. Maar we zijn op tijd terug naar huis gegaan want we waren moe van de hele dag rond te lopen. Het was leuk maar best wel vermoeiend. 's Avonds nog naar een filmpje gekeken en dan in ons bedje gekropen.

x

Vrijdagavond: communicatieproblemen + verrassing + film

Joepie, het is terug weekend! We hadden wel geen concrete plannen voor vanavond, maar was toch blij dat ik weer eens iets kon gaan bezoeken of iets anders kon doen dan werken. Toen ik thuis kwam ben ik eerst en vooral bij de buren uitleg gaan vragen. Op de voordeur van ons appartementsgebouw hing een brief met een mededeling en daarop de datum van zaterdag. Wij konden echter niet lezen wat er op stond, maar het kon wel eens belangrijk zijn. Stel je voor dat we een dag zonder water zouden zitten of zonder gas ofzo. Ik ben dus bij de buren proberen gaan vragen wat er op de brief stond. Het probleem is alleen: niemand spreekt hier Engels en mijn Chinees is nu ook niet van een hoog niveau. Grote communicatieproblemen! Voelde me op bepaalde momenten echt belachelijk: ik zat op een stoeltje in het kantoortje van ons appartement, met rondom mij 4 Chinezen die me probeerden uit te leggen wat er op het papier stond, maar ik verstond het langs geen kanten. Heb dan maar mijn woordenboekje uitgehaald (waarop ze alle vier begonnen te lachen) en het zo proberen uitleggen, door woordjes aan te duiden en zelf aan te vullen met wat ik kon. Na veel geduld en veel onduidelijke dingen ben ik er eindelijk in geslaagd te begrijpen wat er op het papier stond. Ze zouden morgen de aardgas en het water komen checken om dan de rekening op te sturen.
Toen ik binnenkwam in ons appartement ontdekte ik iets raar. Al ons gerief van in de badkamer stond in de living en de deuren van de 2 overige kamers (inclusief de kamer waar onze mooie badkamer aan grenst) waren dicht. Mijn eerste gedachte was: we krijgen nieuwe kamergenoten! Ik heb dan maar eens op die deuren geklopt, maar er was niemand... Misschien waren ze even weg. Toen Katrien thuis kwam zijn we eerst gaan eten, maar hebben wel een briefje achtergelaten voor moesten ze thuis komen terwijl wij weg waren. Maar toen we terug waren, was er nog steeds niemand. We hebben dan gebeld naar iemand van de Hutongschool en die wist ons te vertellen dat we inderdaad nieuwe kamergenoten krijgen, maar pas op 1 april. En dat de kuisman (jaja, we hebben hier een kuisman) de kamers al had opgekuist en op slot had gedaan tegen dat ze zouden komen. We weten nog niets over onze nieuwe kamergenoten, enkel dat het 2 meisjes zullen zijn. Nu kunnen we ons dus voorlopig niet meer in de chique badkamer en moeten we ons douchen in de oudere badkamer. Maar ben echt benieuwd naar de nieuwe mensen!
We hebben daarna niet veel meer gedaan, nog naar een film gekeken en in ons bed gekropen. Henry had nog gestuurd om mee uit te gaan in Sanlitum (de Chinese uitgangsbuurt), maar we moesten ons haasten, hadden eigenlijk nog veel te doen (eten, douchen, klaarmaken,...) en hadden geen zin in een rush, dus besloten we om thuis te blijven en er een rustige avond van te maken.

x

Kung Fu Show

Donderdagavond zijn we met de Hutongschool naar een Kung Fu Show gaan kijken. Ik moet normaal werken tot 19u 's avonds, maar we hadden al afgesproken om 18.45u aan de metro van het theater. Ik had mijn bazin gevraagd of ik een uurtje vroeger mocht doorgaan, maar 10min voor ik wou vertrekken had ik nog een meeting met haar over de website die ik moet maken. Natuurlijk loopt zoiets altijd uit en ben ik maar kunnen vertrekken om 18.30u op mijn werk. Ik heb me echt moeten haasten om er nog op tijd te geraken en was uiteindelijk maar 5min te laat. Dan mocht ik eens een uurtje vroeger stoppen met werken...
De kung fu show was behoorlijk indrukwekkend, maar ook wel ‘toeristisch'. Je zag eigenlijk veel meer buitenlanders in de zaal dan Chinezen en er hing een scherm boven het podium met tekst en uitleg in het Engels. Ze waren dus duidelijk voorbereid op toeristen. De show werd die dag voor de 3302^e keer opgevoerd, al 4 jaar lang. De mannen waren dus al behoorlijk geoefend en dat zag je er ook aan! Ik heb echt zotte dingen gezien. Zo waren er kleine jongetjes die meededen in de show, die een flikflak deden met hun hoofd. Je duwt je dus niet af met je handen op de grond, maar met je hoofd. Zag er eigenlijk behoorlijk pijnlijk uit. Er waren mannen die houten stokken met hun armen en benen braken of zelfs kapot sloegen op hun hoofd. Er was iemand die op nagels is gaan liggen, met daar dan nog iemand op, die op zijn beurt een zware steen op zijn buik had, die ze dan nog eens kapot sloegen. Ook zotte trucjes gezien met zwaarden, slingers, touwen,...
Het enige wat ik vreemd vond is dat er een meisje meedeed, die dan aan ballet deed. Ok, ze kon het ook wel goed en ze was behoorlijk lenig, maar het paste niet echt in het geheel. Kung Fu is zoiets voor monniken uit Tibet en daar horen geen meisjes in thuis. Maar ze zullen dit gedaan hebben om een ‘Westerse' wending te geven aan de show ofzo...
Het verhaal zelf ging over een jongetje dat door zijn mama achtergelaten was bij één of andere leider in een tempel. Daar moest hij dan opgeleid worden tot een waardige Kung Fu vechter en monnik van de tempel. Tijdens zijn opleiding ontmoet hij dan dat meisje, maar hij moet aan de verleiding weerstaan en haar achterlaten omdat hij terug naar de tempel moet. (Vandaar dus de scènes met het meisje.) Uiteindelijk wordt hij dan een volwaardige monnik en Kung Fu vechter en blijft hij daar.
Uiteindelijk was het best een geslaagde avond. Het was een beetje commercieel (VB. sommige teksten waren zelfs in het Engels, met Chinese ondertiteling ipv omgekeerd), maar behoorlijk indrukwekkend en zot! En chapeau ook voor de acteurs: die moeten dag in dag uit, elke dag, dezelfde show opvoeren en dat al 4 jaar lang, 3302 keer.

My birthday in China

Gisteren was het mijn verjaardag! Mijn 21^e verjaardag en dat in China! Maar zo speciaal was het niet hoor. 's Morgens moest ik alleen opstaan, want Katrien kon niet gaan werken doordat haar pc nog niet gemaakt was, dus zij mocht blijven liggen. Maar ze had wel een kroon gemaakt voor me en ze had de sjaal van in het shoppingscentrum voor mijn verjaardag gekocht! Ik was ook op tijd in de les (wat de laatste dagen niet het geval was), maar er was nog niemand. Henry sms'te dan dat hij zich overslapen had, en hij kwam niet meer. Daarna sms'te mijn juffrouw dat ze een half uur te laat ging zijn omdat ze geen taxi had. Dat was dus al minder... Mijn verjaardag, en ik was de enige die moest opstaan en naar de les moest gaan... Uiteindelijk is de les toch begonnen (een half uur later), maar ik zat daar dan alleen, zonder mensen die beseften dat het mijn verjaardag was, dus vond dit minder leuk... Tot op het einde van de les het toevallig ter sprake kwam. En wanneer ik zei dat het mijn verjaardag was, regelde mijn juffrouw direct een etentje. Ze zou 's avonds gaan eten met ons en nodigde direct ook mijn andere klasgenoten uit.
Op weg naar mijn werk ben ik Henry nog tegengekomen, dus dat was weer wat gezelschap.
Op het werk zelf viel het eigenlijk al bij al wel mee. Het is misschien niet zo leuk om op je verjaardag te moeten werken, zeker niet als het een maandag is. Maar ik had niet zoveel te doen en de collega's waren gelijk allemaal goed gezind. 's Middags hebben we eten besteld op kantoor. Er was die nacht immers weer een zandstorm geweest en ze raden je hier dan aan om binnen te blijven omdat de lucht dan van slechte kwaliteit is. Dus we hebben hier op kantoor gegeten. Ik had ook Belgische paaseitjes mee en dit kenden ze duidelijk niet! Ze waren mega enthousiast en hebben de rest van mijn zak helemaal opgegeten! (Logisch eigenlijk als je weet dat er hier allemaal vrouwen werken. Vrouwen zijn nu eenmaal zot van chocolade, laat staan Belgische chocolade!)
Na het werk ben ik direct naar school gegaan waar we hadden afgesproken voor het etentje. We waren met 5: Katrien, Henry, Benjamin (een Belg van bij ons op de KHM), mijn juffrouw (haar naam is Zhouma) en ik. En het was best nog gezellig. We hebben enkele dingen geprobeerd die we nog nooit gegeten hadden zoals lotusvrucht en frietjes van pompoen en ei. We hebben hele tijd zitten praten en Zhouma is best grappig. Ze vertelt altijd over haar avonturen van in het weekend, dat ze weer dronken was, dat ze een kater had,... Ze heeft ook een echte shopverslaving. Zo was ze een uur te laat voor de les van Katrien omdat ze aan het shoppen was en het uur uit het oog verloren was. Ze heeft ook enorm veel kleren en vindt alles leuk wat je aanhebt.
Na het eten heb ik op ons appartement nog een ijsje gegeten met Katrien en ben ik in mijn bed gekropen. Mijn verjaardag was zeker geslaagd!

Bedankt ook voor alle verjaardagswensen die ik kreeg van iedereen! Ze zijn goed aangekomen in China!
x

Problems...

Zondag zou normaal een luie dag worden voor verschillende redenen:
- Zondag is nu eenmaal een luie dag
- We moeten aan ons eindwerk werken (anders geraakt het nooit af)
- We moeten huiswerk maken voor onze Chinese les
- We waren stijf van de Chinese muur
Maar het is dus geen luie dag geworden. Katrien haar pc is gecrasht en ze kreeg hem niet meer aan. (Nadat we thuisgekomen waren van onze avond, wou ze nog eens haar mails checken of kijken of er iemand op msn zat omdat het nog niet zo laat was. Maar ze kreeg haar computer dus niet meer aan de praat.) Dus ‘s morgens zijn we een hele tijd bezig geweest om haar pc te proberen maken. Eerst hebben we zelf geprobeerd, maar zonder succes. We zijn dan naar Henry gegaan omdat hij een nog grotere computernerd is dan ons, maar ook hij kon niet helpen. We zouden hem dus moeten binnen doen bij een ‘computermaakman'. Tegen dat we eindelijk terug thuis waren had ik echt geen zin meer in eindwerk en besloten we om samen met Henry naar Silkstreet te gaan. Dat is ook 1 van de shoppingscentra in Beijing, maar het is wel de ergste denk ik. Ze klampen je overal, vragen je constant om iets te kopen, ze zijn harder in het afbieden,... Ik was echt volledig kapot toen we terug thuis waren. Ik was stijf van de muur, ik was moe, ik was uitgeput van de hele tijd af te bieden en wou eigenlijk echt alleen nog maar slapen zodat ik uitgerust zou zijn voor mijn verjaardag. Maar we hebben wel zotte koopjes gedaan (alweer): 4 paar allstars voor 20€, 4 sjaals voor 20€, een trui van Adiddas voor 6€,... Zelf heb ik niets gekocht (omdat ik vond dat ik al veel had gekocht hier in China), enkel 2 cadeautjes, maar dus niets voor mezelf. We hebben wel zotte dingen gedaan bij het winkeltje voor de sjaaltjes. We wouden 4 sjaals kopen: 2 zijden sjaals voor Katrien, en dan nog 1 sjaal voor mij en nog 1 voor Katrien (weet niet meer juist welke stof het is). Ze lijken echt nog van goede kwaliteit maar toen we vroegen naar de prijs verschoten we toch even: 2500RMB!! Dat komt overeen met 250€ voor 4 sjaals! Dikke afzetterij met andere woorden! Ik heb geprobeerd bij een mevrouw om af te bieden voor mijn sjaal en wou er max. 4€ (40RMB) voor betalen, maar ze plooide niet! Ze heeft me zelf op een stoel gezet, stond bijna over mij gebogen, zodat ik zeker niet weg kon lopen. Maar na een kwartier te hebben gediscusieerd, was ik het beu! Zo dierbaar was de sjaal nu ook niet voor mij! Ik ben dus maar weggelopen. Ondertussen had Katrien meer succes, zij was aan het afbieden bij een jongen en die plooide duidelijk veel meer! Ze heeft 4 sjaals kunnen krijgen (inclusief de mijne) voor 200RMB, een tiende dus van het oorspronkelijke bedrag! Daaraan zie je hoe ze je eerst in't zak proberen zetten. Daarna had ik er wel genoeg van en zijn we naar huis gegaan waar ik nog snel mijn Chinees heb geleerd en in mijn bed ben gekropen.

x

Party!

Na de muur hebben we niet veel meer uitgestoken. Even bekomen op de zetel, op het gemak wat dingen doen, een wasmachine opzetten, om boodschappen gaan naar de winkel,... Maar toen Henry zei dat we binnen het uur aan de metro moesten zijn voor de langverwachte party hebben we ons toch mogen haasten! We hadden beide nog niet gedouchd, moesten nog eten en dan nog naar de afgesproken plaats gaan! Maar we hebben het gehaald, ik denk dat ik mij nog nooit zo snel heb klaargemaakt voor een feestje en we zijn amper 5min te laat aangekomen op de afgesproken plaats, maar met een heleboel vrienden erbij. We zijn immers onderweg een aantal studenten van de Hutongschool tegen gekomen die we die dag leren kennen hadden en konden zo als excuus gebruiken dat we niet de enige waren die te laat waren.
De eerste halte van onze avond was een café/zaaltje waar er tussen 10 en 11 gratis bier werd uitgedeeld en waar het Duitse avond was. In 1 woord: foute boel! De hele avond Duitse slagers (die ik eigenlijk totaal niet kende) en ik denk dat alle Duitsers van over heel Beijing waren bijeengekomen om daar allemaal te komen dansen en feesten! Best wel een grappig zicht, want zelfs oudere mannen met een goeie bierbuik en al kale plekken op het hoofd stonden daar te feesten. We zijn daar niet zo heel lang geweest (tot het gratis bier op was) en dan zijn we naar de uitgaansbuurt van Peking getrokken. Het bier is hier trouwens gene vette, naar het schijnt. De flessen zijn wel allemaal veel groter (600ml als je een biertje besteld op restaurant), maar het alcoholpercentage is hier max. 3,5% ongeveer. Zelfs ik zou het nog lusten (maar heb het nog niet geprobeerd). Op het Duitse feestje was het Duits bier, dus ik denk dat daarom iedereen daarheen wilde gaan.
In Sanlitum (de uitgaangsbuurt van Peking) zijn we naar een nieuwe Franse club, le Zazou, geweest. Het was er echt mega chique! Je moet je het voorstellen zoals de Kokorico of één of andere chique club, met het verschil dat de inkom in China gratis is. Het was er echt mooi, het interieur zag er echt leuk uit (ze hadden zelfs een lamp in de vorm van een levensgroot paard), maar de drankjes waren er even duur als in Belgie. Je betaalde al snel 3€ voor een cola (misschien dat ze zo hun ingangsprijs compenseren).Spijtig dat de muziek niet echt mijn ding was, anders was ik daar graag gebleven. Het was de hele tijd techno (elektronische muziek, geen idee hoe ik het juist moet omschrijven), alleszins het was niet echt mijn ding, zeker niet voor een ganse avond.
Op een bepaald moment komt er een Chinees naar mij toegelopen en begint hij mij uit te vragen. Waar ik van kwam, hoelang ik in China bleef, of ik student was,... Ik heb hem daar met handen en voeten proberen uitleggen waar België lag, maar hij kende het duidelijk niet! En in plaats van mij te helpen en me subtiel weg te trekken, stonden Henry en Katrien gewoon met mij te lachen!
Na 2u zijn we ook daar weer weggegaan, wat achteraf niet zo'n goede beslissing was. Het probleem was gewoon dat we met veel te veel waren, ik denk een groep van ongeveer 15 personen en er is altijd wel iemand die daar niet naartoe wil, of de andere wil daar dan weer niet naartoe en als er niemand wil toegeven dan sta je lang op straat te discussiëren op straat waar je naartoe zou kunnen gaan. Uiteindelijk zijn we naar Blue bar gegaan. Het was daar totaal niet gezellig, het was er veel te donker maar de muziek was er wel goed. We zijn daar misschien een half uur gebleven en dan stond plots iedereen weer buiten. Omdat we geen zin hadden om weer een uur te staan discussiëren wat we zouden kunnen doen, zijn Katrien en ik maar naar huis gegaan. De rit met de taxi naar huis was ook nog een avontuur. (De metro rijdt hier maar tot 23u, dus daarna moet je wel met een taxi naar huis gaan als je thuis wilt geraken.) De taxichauffeur was duidelijk nog maar een beginneling want hij wist langs geen kanten ons appartement zijn. We hebben hem met handen en voeten proberen uitleggen waar het was, onze uitspraak was goed, maar hij verstond het niet. Gelukkig had ik een kaart bij van onze metrolijn en heb ik hem daarop getoond naar waar hij moest rijden. We zijn dus toch nog goed thuisgeraakt na onze eerste Chinese feestjesavond.

x

The great wall

Zaterdag zijn we naar de Chinese muur geweest! Om 8u 's morgens werden we al op school verwacht, want het is toch anderhalf uur rijden met de bus tot daar. Toen ik 's morgens opstond en mijn gordijnen opendeed zag alles geel! De lucht zag geel, overal lag een laag stof/zand op en het zag heel mistig. Vré goeie dag met andere woorden om naar de Chinese muur te gaan! Er was dus een zandstorm geweest die nacht en alles was bedekt met zand van de Gobiwoestijn. Geen idee waar die ligt, maar moet toch blijkbaar redelijk dichtbij zijn. Naar het schijnt is het hier nu de periode van de zandstormen. Iemand vertelde ons dat er nu 4 weken kans was op zandstormen en dat het hier daarna 40 graden wordt. Zotte vooruitzichten met andere woorden!
Maar dus, we moesten om 8u op school zijn en aangezien we te laat waren opgestaan en we hier de slechte eigenschap aan het kweken zijn om altijd te laat te komen (want alle Chinezen komen hier ook altijd te laat), moesten we ons haasten naar school. Ik voelde het ook echt aan mijn adem dat er veel zand en stof in de lucht hing. Misschien moet ik me ook zo'n maskertje aanschaffen voor op zo'n dagen... We zijn 10min te laat aangekomen op school, maar gelukkig waren ze nog niet vertrokken. We waren met ongeveer 20, allemaal studenten van de Hutongschool en nog een paar enkelingen. De bus was een normale bus, zeker geen oudbollig ding. Ik heb de hele rit naar daar geslapen, omdat ik moe was en ook omdat er toch niets te zien was door de gele ‘mist'. Onderweg heeft Katrien me zelfs eens wakker gemaakt om me er op te wijzen dat het op die plaats wel heel geel zag.
Aangekomen in Simatai, was het erg koud. Ze hadden ons gewaarschuwd en ik had ook 7 lagen kleren aan, maar het bleef toch frisjes. Maar ik was klaar voor de klim! Je zag al in de verte en in de hoogte de muur staan op de bergen en het zag er echt zot uit! Ze hebben zeker geen moeite gedaan om de muur iets of wat plat te maken, gewoon gebouwd op de bergflank met de helling mee. Simatai is een van de delen van de Chinese muur die je kan bezoeken, maar het is zeker niet de meest toeristische plaats van de muur. Er zijn veel mooiere delen, waar de muur als eens hersteld is en waar hij ook breder is, met mooie valleien er omheen. Maar Simatai is meer een authentiek gedeelte, waar je echt ziet dat de muur al aan het verslijten is, met afgebrokkelde trappen, ook minder breed, maar daarom zeker niet minder mooi! We besloten om naar de top van de muur te gaan (dus het hoogste waar we konden geraken), maar dat was niet gemakkelijk. Het was erg koud op de muur, er was erg veel wind en op een bepaald moment begon het zelfs te sneeuwen (waarschijnlijk omdat het te koud was om te regenen). Ik was blij met de 7 lagen die ik aan had. We deden echt duizenden trappen (waardoor je het natuurlijk ook warm kreeg) en iedere keer we weer in een toren kwamen, zagen we dat de volgende toch nog iets hoger was en besloten we toch maar om daar ook naartoe te gaan. De trappen waren helemaal niet gelijk, soms kwam de volgende trede tot aan mijn knie, soms moest ik amper mijn voet opheffen om naar de volgende trede te gaan. Heel ongelijk verdeeld dus. Wat het ook wel lastig maakte! Maar ondanks dat het lastig was, was het toch echt een unieke ervaring. Je staat daar op de Chinese muur, 1 van de nieuwe wereldwonderen en als je in de verte kijkt, zie je dat de muur blijft gaan en besef je dat hij echt wel lang is. Je bent omgeven door allemaal bergen (het was niet zo'n mooi landschap, want de meeste dingen waren ‘bedorven' en het zag allemaal droog), in de verte zie je dan een klein dorpjes,... Echt de moeite waard! Uiteindelijk hebben we zo'n 10 torens gedaan denk ik. En dan konden we niet verder. Er stond een plakkaat met de melding dat we niet meer verder mochten omdat het daar te gevaarlijk was omdat de muur aan het afbrokkelen was. Ging je toch verder kreeg je een boete van 200RMB (wat overeenkomt met 20€). We waren dus tot aan de top geraakt! Joepie! Het afdalen was ook nog een ander verhaal. De wind kwam opzetten en met al die ongelijke trapjes was het zeker geen gemakkelijke klus. Maar we zijn er geraakt. Ik voelde wel aan mijn benen dat het voldoende was. Ik zou niet nog eens de muur kunnen beklimmen op dezelfde dag. Daarna mochten we daar ter plaatse in een restaurantje eten, met alle studenten tesamen. Best wel gezellig, aan zo'n tafels met ronde platen in het midden die je dan kon draaien om een ander bord met eten te nemen. Toen we buitenkwamen was het opeens heel zonnig en open hemel. Een beetje balen omdat je weet dat wij daar hadden gestaan als het koud was (en ook een beetje mistig). De hele terugweg heb ik weer geslapen op de bus. In het begin heb ik nog wat door het raam gekeken, omdat ik echt merkte dat we in een totaal ander wereld waren terecht gekomen. In Peking heb je nog een beetje het gevoel dat het er hetzelfde is als in Europa. Er wonen veel mensen, het is een grote stad met veel verkeer en grote gebouwen, er lopen alleen miljoenen Chinezen rond. Maar daar op het platteland besefte ik echt dat China een totaal andere cultuur heeft en dat het er echt anders is dan bij ons in Belgie. Je rijdt voorbij kleine dorpjes waarvan je je echt afvraagt hoe je er kan leven omdat het zo afgelegen is van de bewoonde wereld, je rijdt voorbij prachtige natuur,... Na een tijdje kon ik mijn slaap niet meer onderdrukken en ben ik dus in slaap gevallen om wakker te worden als we weer in Beijing waren. Het was weer effe wennen aan de drukte, maar we zijn moe en voldaan terug gekeerd naar ons appartement.

x