Girlsnight
Vrijdagavond was het een mini girlsnight met 2: Katrien en ik! We hadden overdag afgesproken dat we zouden uitgaan en een feestje bouwen, maar in de loop van de dag zijn de plannen steeds veranderd (er ging eerst veel volk mee, daarna plooiden er een paar om te eindigen zonder party). Ik ben dan maar samen met Katrien gaan eten in een gezellig restaurantje, eigenlijk vlak voor ons school. We zijn er in geslaagd om zonder Henry (die toch wat beter Chinees praat dan ons) ons eten te bestellen en ons juffrouw van de Chinese les heeft voor korting gezorgd voor ons.
Omdat we dan toch niets meer te doen hadden 's avonds, hebben we ons in de zetel genesteld en hebben we gekeken naar New Moon, die ik vorige week hier gekocht heb. Onze DVD-speler is duidelijk nog van den oude tijd, want ge moet er eens een goede mep op geven voor hij open gaat, maar voor de rest ging het behoorlijk vlot. Er waren geen Nederlandse ondertitels beschikbaar (had eigenlijk ook niet anders verwacht voor een film van 1€), maar met Engelse ondertitels voor hardhorenden kon ik ook al goed volgen. Buiten af en toe een hapering was de film zeker geslaagd. Al blijft het toch niet echt mijn ding, die Twilight-saga! J
Tijdens de film hebben we ook een zak chips gegeten met kiwi-smaak. We kwamen dit tegen in de winkel vorige week en ik wou het echt eens proberen. Maar het was niet wat ik er van verwacht had. Het smaakte zeker niet naar kiwi, maar kan niet zeggen naar wat wel!
Alleszins, we zijn die avond op een treffelijk uur gaan slapen, want de volgende dag moesten we vroeg opstaan om naar de Chinese muur te gaan. Henry stuurde nog om 1u dat er wel nog een feestje was, maar we lagen al in ons bed en wisten het ook langs geen kanten zijn. Dan maar ons schade inhalen op zaterdagavond.
X
Zondag: shoppen! :)
Zondag is schoolwerkdag! Bah! Maar het zal moeten, we hebben immers veel werk voor ons eindwerk en in het weekend moet ik al mijn schade inhalen van mijn Chinese les. Het is nogal moeilijk voor me om nog eens na mijn werk al mijn woordjes en karaktertjes te beginnen leren, dus moet ik het allemaal in het weekend doen. Maar omdat het de eerste zondag was, ik nog niet zoveel zin had en Katrien 's middags naar de Chinese les moest ben ik met Henry gaan shoppen in Yashou. Yashou is een shoppingcentrum met allemaal kleren van bekende merken (het zijn weliswaar namaak-kleren, maar Chinezen zijn erg goed in het namaken, waardoor je vaak het verschil niet ziet tussen het echte merk en het fake van China), schoenen, accesoires, Chinese kleding,... Ze hebben er eigenlijk gewoon alles! Maar het verschil met een gewoon shoppingcentrum is dat je hier kan afbieden op de prijs! Eigenlijk móet je afbieden op de prijs, want anders zetten ze je dik in de zak! Gelukkig had ik Henry mee (die veel vlotter Chinees praat dan mij en er ook zo uitziet) die goed geholpen heeft! We hebben echt zotte koopjes gedaan!
- Ik heb 5 cd's en een DVD gekocht voor 10€ in totaal. Echt de CD's zien hier mega goedkoop. Meestal 2,5€ per stuk. Ze zijn natuurlijk nagemaakt, maar je ziet het er echt niet aan! De DVD's zijn gewoon gekopieerd en op een schijfje geplaatst (hier zie je wel dat ze fake zijn), maar je hebt ondertitels en ze hebben ook echt recente films. Zo heb ik New Moon gekocht (die eigenlijk bij ons in Belgie ook nog maar net uit is op DVD, maar voor veel meer geld waarschijnlijk, want de mijne heeft slechts 1€ gekost).
- Ik heb een paar gouden Allstars gekocht voor 8€. Ik vind ze mega zalig! Ze zijn een beetje flashy en vallen een beetje op, maar ze zijn cool! Ik weet ook niet of het echte zijn. Ik denk dat het misschien allstars zijn die van de boot zijn gevallen, of met een kleine constructiefout ofzo. Alleszins, het valt ook niet op moesten ze fake zijn, en dan nog, ze waren goedkoop! (De oorspronkelijke prijs was 24€, maar na een goed staaltje afbieden van Henry waren ze voor veel minder van mij! Je moet hier echt zeggen van nee ik wil ze niet hebben voor zoveel en dan weglopen. Ze lopen je echt achterna om er toch maar voor te zorgen dat je ze gaat kopen en doen hun prijs dan direct naar beneden! Vre zalig, ik begin de tricks ook al door te hebben!)
- Ik heb een (fake) Ipod Shuffle van 2GB gekocht voor 10€. Dit is niet zo'n zotte koop, maar mijn Ipod had het begeven en ik wou een andere voor hier op de metro een beetje Belgische muziek te hebben. Want Chinese muziek is nog altijd niet mijn ding! Maar op zich valt het niet op dat hij fake is. Dit komt ook omdat hij geen schermpje heeft (bij de Nano's zag je vb op het schermpje echt dat het fake was, doordat er een ander lettertype werd gebruikt enzo).
Daarna heb ik toch nog maar een beetje met Katrien gewerkt aan ons eindwerk (nadat ik een uur te laat thuis was, oeps! Was te enthousiast aan het shoppen!) en 's avonds heb ik het rustig gehouden om mijn tweede werkweek goed te kunnen beginnen.
x
Zaterdag: uitstapjes maken
Vandaag heb ik eerst en vooral een beetje uitgeslapen. Hier een hele week werken is behoorlijk druk en vermoeiend en dan nog eens uitgeweest gisterenavond... Ik had het nodig! Maar tegen 13u zijn we in actie geschoten en zijn we met 3 (Henry, Katrien en ik) op avontuur vertrokken. Het plan was: eerst naar een shoppingcentrum met allemaal elektronica en dingen voor de computer en daarna naar het Olympische dorp!
We namen de metro voor het shoppingcentrum en kwamen terecht in een deel van Beijing waar we nog niet geweest waren. Maar we wisten langs geen kanten waar het shoppingcentrum was en hebben dan ook behoorlijk lang gewandeld in de buurt, het aan een paar Chinezen proberen duidelijk maken dat we het niet vonden, nog maar eens gewandeld,... Onderweg hebben we iets grappig gezien! Ik weet niet of ik het op mijn blog al specifiek vermeld heb, maar hier in Beijing spuwen de mensen echt wel veel op straat! Je loopt dan op je gemak in de stad en dan hoor je naast je plots een vuile rochel en dan zie je die persoon naast je spuwen! Echt vuil eigenlijk! Je kan hier aan veel wennen (vb. het drukke verkeer, de mensen die je aanstaren,...) maar aan het spuwen wen ik zeker niet! Nu waren we aan het wandelen op zoek naar het shoppingcentrum toen we een klein kindje passeerden. Op het moment dat we hem voorbij kwamen begon hij ook plots te rochelen en spuwde voor ons op de grond! Het was eigenlijk best nog schattig, want hij kon totaal niet spuwen en speekte eigenlijk bijna op zijn eigen voeten! Maar het wordt hier dus van kinds af aan geleerd om op de grond te spuwen, schandalig eigenlijk!
Na een lange tijd te hebben gewandeld, hebben we eindelijk het shoppingcentrum voor elektronica gevonden. Maar geloof me het was de moeite waard! 5 verdiepingen vol met materiaal en accesoires voor de computer of andere elektronische dingen: Ipods, GSM's, computers, laptops, webcams, hardware, computerspelletjes,... Ze hadden gewoon alles! Echt gigantisch! Maar het was er wel een grote chaos! Je had op elke verdieping enorm veel kleine kraampjes, elke verkoper probeerde je aan te spreken opdat je toch maar iets zou kopen bij hem/haar, er liep enorm veel volk,... Ik heb daar een webcam gekocht voor 10€, wat ik toch een koopje vind! Het is een webcam die trekt op een legermannetje (het gezicht). Hij heeft een helmpje op, en zijn neus is de camera die je kan scherp stellen. Zijn ogen zijn lichtjes die ik kan aanzetten als de kamer te donker is en zijn mond is een microfoon. Henry heeft me geholpen met afbieden en voor 10€ was hij dus voor mij!
Na het shoppingcentrum zijn we naar het Olympische dorp geweest. Dit is dan weer totaal iets anders en je ziet ook echt dat dit gemaakt werd om indruk te maken op alle buitenlanders die 2 jaar geleden naar de Olympische Spelen kwamen! Het is er enorm groot, er zijn daar enorme boulevards (waar geen auto's rijden), er lopen veel verkopers die je allerlei brolligheden willen aansmeren, er lopen veel meer toeristen,... Maar toch was het leuk dit eens te zien! Iedeeen heeft waarschijnlijk wel al gehoord van het 'vogelsnest' en van de 'watercube' maar het is toch leuk om dit ook eens in het echt te zien. Het stadium is echt mooi gebouwd en er zit in alles dezelfde structuur (zozijn de vloer van de gangen van het stadium, de structuur van de bloemperken op het plein voor het stadium en het stadium zelf allemaal in dezelfde vormen). We zijn ook in het stadium geweest, maar echt veel is er binnenin niet te zien.
Ook het zwembad zag er echt mooi uit! Maar we hebben lang moeten wachten tot de lichten aangingen. We waren er een beetje te vroeg aangekomen (het was nog niet donker), maar omdat we er nu toch waren hebben we besloten om toch te wachten. Toen we daar op een bankje zaten op het plein, is er nog iets grappig gebeurd. Plots kwamen er 2 Chinezen naar ons toegelopen en vroegen aan mij en Katrien of we niet samen met hen op de foto wouden. Mega vreemd eigenlijk, maar we hebben het toch gedaan! Ik weet totaal niet wat de bedoeling was, of waarom ze het wouden, maar ik voelde me echt een plaatselijke attractie.
Na een uur te hebben gewacht, gingen de lichten van het zwembad dan eindelijk aan (voor diegene die niet weten waarover ik het heb: je moet het eens opzoeken op Google ofzo. Watercube in Beijing). Maar ze bleven enkel blauw (terwijl ze echt kunnen veranderen van kleur). We hebben dan nog een poos staan wachten in de hoop dat er andere kleuren kwamen, maar zonder veel resultaat! We hebben welgeteld 3 roze vakjes gezien aan een andere kant van het gebouw, maar die gingen dan plots ook weer uit en werden ook blauw (waarschijnlijk hadden ze plots door dat die vakjes per ongeluk roze waren en hebben ze ze weer veranderd naar blauw).
Al bij al was het eigenlijk nog een leuke dag. We zijn die avond nog gaan eten op restaurant maar zijn 's avonds gewoon thuis gebleven. Ik was moe van de avond ervoor en ook Katrien wou het liever rustig houden. We zijn beginnen kijken naar een film, maar omdat we allebei in slaap vielen zijn we in ons bed gekropen.
Besluit: onze zaterdag was best geslaagd!
Vrijdag: eindelijk weekend!
Hey! Het is een tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb, maar hier ben ik weer met een paar verhaaltjes van mijn weekend!
Vrijdagavond ben ik samen met Henry naar het verwelkomingsfeestje geweest van onze school. Katrien was die dag ziek en kon niet meegaan. We moesten dus met 2 op stap.Onze schoolorganiseert elke maand zo'n feestje voor alle studenten die ondertussen zijn toegekomen. Je kan dan kennismaken met elkaar, gezellig wat praten en ondertussen wat eten en drinken. Het was dus best nog gezellig! Ik wist ook niet dat er zoveel studenten waren op ons school en ook zoveel nationaliteiten: Duitsers, Amerikanen, Fransen, Zweden, Koreanen, Chinezen (van ergens anders in China), Italianen, Hollanders,... noem maar op, het zit er allemaal! :) We hebben zelfs een Amerikaan gezien die sprekend op diene dikke van Lost trekt en juist hetzelfde praat! We zijn er naartoe gegaan en wat bleek: hij kwam van Texas, had geen tv en had nog nooit Lost gezien! En dat voor een Amerikaan! Maar hij was echt wel grappig: een baardje, een pet, een hemdje, bier in zijn handen, een buikje... Hij leek er echt goed op! Er waren ook enkele kleine optredens van een jongen die op een traditionele Chinese fluit speelde en van een gitaarspeler met een tamtammer (of zoiets in die aard, maar kan niet op de naam van het instrument komen).
Om 23u was het feestje gedaan en werd iedereen naar buiten gekuist, we moesten echt weg. Ik ben dan nog met Henry naar een optreden geweest aan de andere kant van Beijing. Henry was uitgenodigd door zijn collega's om erheen te komen en ik ben dan maar meegegaan. We hebben zijn collega het laten uitleggen aan de taxichauffeur via de telefoon en die heeft ons op de locatie gebracht terwijl wij langs geen kanten wisten waar we zaten. Maar doordat we waren blijven hangen op het feestje van onze school, waren we een beetje te laat en hebben we slechts 1 liedje meer gezien. Maar daarna waren er nog groepjes: de ene een beetje beter dan de andere! :) Maar het is gewoon helemaal anders dan bij ons in België, zeker omdat de groepjes in het Chinees zingen, wat echt raar klinkt! Op het einde hebben we wel nog een leuk groepje gezien van 3 jongens, die best wel nog goed waren. De optredens waren in een alternatieve club, waar je veel buitenlanders zag. Ik vroeg me echt af van waar die allemaal kwamen. Het waren ook allemaal alternatieve mensen, die echt nog in de club pasten. Maar toch raar om te zien... Zo hebben we ook een man gezien die echt sprekend op Borat leek. (We zijn die avond een paar look-a-likes tegengekomen). Hij had een snorretje, geen mooie tanden, had een beetje hetzelfde haar,... Ik denk dat we daar nog een uurtje hebben gezeten, tot de collega's van Henry het beu waren. Ze hebben ons dan nog meegenomen naar een café (weer naar de andere kant van Beijing en weer wisten Henry en ik totaal niet waar we waren). In de taxi waren ze aan het vertellen dat het een heel leuke club was, heel bekend enzo. Dus ik verwachte eigenlijk wel veel, maar toen we aankwamen werden deze verwachtingen niet ingevuld. Er was niemand in het café, behalve 2 personen: de café-uitbater en een eenzame gamer die op groot scherm op World of Wardcraft aan het spelen was. Een beetje een stamcafé voor nerds eigenlijk :) Maar we hebben er ons eigenlijk nog best geamuseerd. Wij waren met veel, zorgden voor een beetje ambiance, er stond een kickertafel, er hing een dartsbord en Henry zijn collega kende de barman en mocht gratis cocktails maken (jammer dat ze er echt niets van kon, want haar cocktails waren echt niet lekker!). Rond 3u hebben we een taxi gebeld en zijn we naar huis gereden. Onderweg probeerde ik me te oriënteren, maar zonder veel succes. We hebben een hele poos gereden in de taxi, maar uiteindelijk heeft het ons maar 4€ gekost om naar huis te geraken (wat heel goedkoop is ivg met Belgie en zeker als je weet welke afstand we gedaan hebben).
Mijn eerste nacht in het uitgangsleven van Beijing was dus niet zo spectaculair, maar was best wel nog leuk! Volgend weekend ga ik zeker opnieuw op verkenning!
x
Internet!
Eindelijk, we hebben internet op ons appartement! Het is echt ambetant om je mails niet te kunnen checken, geen bericht op je blog te kunnen posten, geen facebook te kunnen checken (ok, da's was nu nie zo erg), het thuisfront niets te kunnen laten weten... En zeker als je zo ver zit! Maar sinds vandaag is het zover! En het gaat nog goed ook. De enige problemen dat je hier hebt is dat je inderdaad op bepaalde dingen niet geraakt, zoals Facebook. Wij moeten hier via een 'doorstuursite' naar facebook gaan, en dan nog eens naar de mobile facebook. Anders geraak je er niet op. Ook op Google krijg je op sommige zoektermen minder resultaten dan andere... Maar bon, ik ben al blij dat het er is!
Vandaag was mijn tweede werkdag en die was al heel wat beter dan mijn eerste. Ik was gewoon wat overdonderd door de eerste werkdag, maar nu zie ik het weer zitten. Mijn bazin was de ganse dag niet op het werk, dus de sfeer was ook relaxt. Iedereen liep wat rond, was vrolijk en je voelde dat de anderen ook minder stress enzo hadden. Ik heb ganse dag gewerkt aan de brochure voor het bedrijf en het is goed gegaan (vind ik persoonlijk). Heb eerst moeten samenwerken met de Amerikaan, die zorgt voor tekst en ideeën, en ik heb het nadien dan wat uitgewerkt. Moet enkel nog een beetje wennen aan de werkuren: tot 19u vind ik nog altijd lang! Daar zal ik nog wat aan moeten wennen...
Voor de rest was het eigenlijk wel nog een leuke dag vandaag. Het is hier al een stuk warmer dan gisteren en er ligt geen sneeuw meer. En het gaat alleen nog maar warmer worden! Joepie! De chinese les van deze morgen viel ook goed mee (ik kon wel niet zo goed meer volgen zoals gisteren, maar dat is omdat ik mijn karakters en woordjes niet had geleerd, wegens geen zin en te weinig tijd gisteren!). Maar ik heb best wel een lieve lerares, die alles goed uitlegt, traag praat in het Chinees (in tegenstelling tot de mensen op straat) en als je het niet begrijpt zal ze het ook nog een keer in het Engels uitleggen.
Vanavond zijn we gaan eten in de buurt van ons appartement. Deze keer heb ik alles opgegeten met stokjes en het ging behoorlijk goed! Zowieso dat ik na 2 maanden een echte pro ga zijn!
Wat ik ook wel best grappig vond (en vandaag heb ontdekt op mijn werk) is dat ze hier in China bepaalde verdiepingen overslaan. Het gebouw waar ik werk heeft 28 verdiepingen, maar er is geen 4e, 13e, 14e en 24e verdieping. 13 omdat dit getal ongeluk brengt en 4, 14 en 24 omdat er een 4 inzit. 4 in het chinees is 'si', maar dood in het chinees is ook 'si' maar dan met een andere toon op. Dus omdat dit ongeluk zou brengen volgens de chinezen, hebben zedie verdiepingen maar weggelaten.
En om te eindigen heb ik ook nog een grappig/raar verhaaltje dat ik vergeten vertellen was. Toen we hier zondag de toerist zijn gaan uithangen aan het Ti'an men plein, zijn we daarvoor eerst naar een park geweest. Op een bepaald moment kwamen we op een klein pleintje in dat park, waarecht veel mensen stonden. Je kon van op een afstand niet zien wat er eigenlijk te doen was, dus zijn we maar eens gaan kijken. Je zag overal mensen zitten met voor hun een papier met daarop tekst.Gelijk een soort marktje, maar danin plaats van spullenaan te bieden, lagen er nu allemaal papiertjes. Op het eerste zicht leek dit echtheel raar, maar alswe dan die papiertjes begon te ontcijferenhadden we door wat het was! Het was een soort 'datingplaats/verkoopplaats' waar ouders hun zoon/dochter aanboden aan voorbijgangers!! Op die papiertjes stonden dus beschrijvingen van personen (hoe groot ze zijn, hoe oud ze zijn, hoeveel ze wegen, wat hun interesses zijn,...) en ouders probeerden zo hun kind van 't straat te krijgen! En je kon dan als voorbijganger betalen voor een 'date'.
Ik denk niet dat ze dat in België zouden moeten proberen! :)
xxx
Mijn eerste werkdag
We hadden Chinese les met 3: Katrien, Henry en ik. Best wel nog grappig, maar handig omdat ik weet dat zij zo wat op hetzelfde niveau zitten als mij en dat ik niet het kneusje van de klas ben. Van 8u tot 10u hadden we les van een Chinese, maar ze legde alles goed uit, praatte duidelijk en ik kon eigenlijk nog goed volgen. Vond het best nog leuk!
Na de les was ik de enige die naar mijn werk moest! Katrien mocht wachten tot morgen en Henry moest maar gaan in de namiddag. Was wel minder... Ik ging mee met mijn begeleidster van de Hutongschool, die me naar mijn werk zou brengen.
Mijn werk bevindt zich in een serieuze building. Onderaan is er een McDonald's, een shoppingcentrum, restaurants en nog enkele marktjes. Het gebouw telt 28 verdiepingen en ik zit op het 26e! Het kantoor is redelijk klein, we zitten daar ongeveer met 8 en het zijn bijna allemaal vrouwen. Mijn bazin is een Italiaanse, er zit nog een Amerikaanse student en een Engelse student (dit zijn de enige mannen). Voor diegene die het nog weten: ik zit op een ‘Italiaans' bedrijf (tecniche nuove) dat hier in Peking magazines maakt. Ze publiceren er hier 4 maar hebben er in totaal zo'n 80.
Ik wist eigenlijk totaal niet wat er van mijn verwacht werd, maar was toch een beetje overdonderd toen ik de uitleg van mijn bazin te horen kreeg. Ik heb eigenlijk meer de taken van een grafisch ontwerper (terwijl ik een webdesigner ben) en wist soms echt niet wat antwoorden op de vragen die ze stelde. Ik voelde me er in het begin ook echt niet goed bij, en had er even geen zin meer in! Veel te moeilijke taken en ik moest hier elke dag zitten van 11u tot 19u, pffff! Gelukkig was het op dat moment pauze en kon ik buiten even gaan bekomen. Ik heb wat rondgelopen in het chique shoppingcentrum onder mijn kantoor, heb mijn boterhammetjes opgegeten en ben weer tot rust gekomen. In de namiddag zag ik het dan weer zitten: ook al is het moeilijk en heb ik het eigenlijk niet gezien op school, ik doe wel mijn best! En ik kan alleen maar bijleren op die manier! Ik heb de hele namiddag informatie moeten verwerken van het bedrijf, zodat ik de interne werking kende en dingen moeten opzoeken op het internet die relevant waren voor mijn taken (zoals de website vergelijken met anderen). Op het einde van de namiddag had ik nog een meeting met de bazin en de Amerikaanse student. Vanaf morgen moeten we samenwerken aan een brochure voor het bedrijf. Hij heeft de teksten geschreven, zorgt voor de foto's en ik maak het ontwerp van de brochure. Eigenlijk best wel nog een grote taak en als we het tot een goed einde brengen zal onze brochure in China en Italie overal uitgedeeld worden! De meeting is natuurlijk uitgelopen en pas om 19.30u mocht ik terug naar mijn appartement vertrekken! Drukke en lange dag dus voor de eerste keer!
's Avonds ben ik met Katrien nog eens lekker Westers gaan eten en zijn we naar de McDonald's geweest! Ik had het nodig na mijn dagje! J En voor het schuldgevoel weg te nemen: het kost hier maar 5€ voor 2 menu's (veel goedkoper dan België dus!).
Nu ga ik slapen om morgen goed uitgerust te zijn om erin te vliegen op mijn werk! Wish me luck!
PS: eerst nog mijn Chinese woordjes leren voor de les van morgen, balen!
De toerist uithangen
Zondag = uitslapen! Na onze jetlag van gisteren zijn we vandaag blijven liggen in ons bed en hebben we eens goed uitgeslapen. En ik moet zeggen: ik heb goed geslapen, ondanks dat mijn bed redelijk hard is (de bedden zijn hier allemaal hard). Om 13u 's middags zijn we in actie geschoten en hebben we besloten om de toerist te gaan uithangen op het Ti'an men plein. Dit is het grootste plein ter wereld, maar ik was toch een beetje teleurgesteld. Het is inderdaad enorm groot, maar het plein vormt geen groot geheel. Er staan tempels op, je moet door grote poorten, er ligt een drukke weg doorheen, er loopt water door met bruggen eroverheen,... Maar als je het zou bekijken als één groot plein, is het indrukwekkend. En het is wel mooi! Er is ook enorm veel beveiliging: er staan om de zoveel meter wel een paar agenten en andere mannen in uniform om alles in de gaten te houden. Voordat we naar het Ti'an men plein gingen zijn we eerst een park in de buurt gaan bezoeken, waar we toevallig zijn binnengeraakt. Er was niet zoveel te zien, waarschijnlijk omdat het hier nog erg koud is en er geen bloemen zijn, maar het was ook enorm groot. (Ik verschoot trouwens van het verschil tussen de kant van de stad waar wij zitten en deze kant waar alles veel groter en drukker is. Zo hebben we de grootste straat van Beijing gezien, met in elke richting 4 rijvakken en daarnaast nog eens plaats voor brommers en fietsers. Dus een straat van 10 rijvakken breed! Ook de hotels en gebouwen zijn er veel groter en er lopen ook gewoon veel meer mensen.) Maar om verder te gaan over het park: we hebben er wat rondgelopen, naar een bloemententoonstelling gekeken, noedels gegeten en vooral een beetje kou geleden. Het is hier immers -1°C en ik heb niets van dikke winterkleren mee zoals een skijas, muts of sjaal. We hopen dat de lente hier snel zal zijn!
In de namiddag zijn we verder gegaan naar het echte centrum en dus naar de grotere en chiquere straten. Je moet je de straten voorstellen zoals in Amerika: grote builings en hotels, een massa aan mensen, grote lichtreclames aan de gebouwen,... We zijn een groot winkelcentrum binnengegaan (open op zondag!) waar je echt alles had, maar waar het wel duur was! En geloof me: in China shoppen is een avontuur! Je komt de winkel nog maar binnen en ze staan al direct rond je. Wanneer je rondkijkt (terwijl ze je achtervolgen) en iets vast neemt dat je mooi vindt, komen ze direct het kledingstuk uit het rek nemen en je maat aanbieden. Je zegt dan: OK, ik zal het eens passen. Maar dan nemen ze het terug en zeggen ze: kijk nog maar eens verder. En dan loop je verder, terwijl je achtervolgd wordt door die persoon. Zelfs in de pashokjes laten ze je niet met rust: ze komen desnoods in je pashokje om te kijken of je het aankrijgt en of het de goede maat is. Als je dan uiteindelijk beslist om niets te kopen (of enkel datgene wat je gepast hebt), blijven ze moeite doen en bieden ze je nog vanalles aan. Eens rustig, op je gemak shoppen in China zit er dus niet in! Maar dat is hier de gewoonte en ze willen je gewoon helpen en een soort van ‘slaaf' zijn van jou.
Vanuit het chiquere shoppingcentrum zijn we naar een ander shoppingcentrum gegaan, onder de grond, waar je kon afbieden op alles en waar alles veel goedkoper was. Het was meer zoals een markt, maar dan met winkeltjes (met veel brol). Ik heb ontdekt dat ik nog wat zal moeten oefenen op het afbieden. Katrien en ik hadden nog een koptelefoon nodig met microfoon (om te skypen), maar hebben slechts 5 yuan van de prijs kunnen afdoen. De koptelefoon kostte nog 60 yuan i.p.v. 65 yuan, wat overeen komt met een goede 6€ (eigenlijk nog een koopje in vergelijking met België, maar hier zal de verkoper er wel nog genoeg aan verdiend hebben). Maar ik zal mijn skills nog wel kunnen oefenen (ik heb nochtans mijn best gedaan om Chinees te praten en indruk te maken J maar het mocht niet zijn...).
's Avonds zijn we samen met Jonas en Henry uit onze school, en nog een Amerikaan gaan eten in een Chinees restaurant. Het is hier de gewoonte dat je elk een schotel bestelt, maar dan nadien van elkaars eten eet, zodat je een beetje vanalles hebt. Wanneer je vis bestelt, zie je ze in het aquarium een vis vangen om die dan te maken voor u. Je bent dus zeker dat het vers is!En er moest natuurlijk ook met stokjes gegeten worden. Beetje een ramp bij mij! Ik heb het 5min uitgehouden, maar heb dan toch maar verder gegeten met mes en vork. Ik heb duidelijk nog wat oefening nodig! Maar het was best gezellig!
Morgen moet ik voor de eerste keer naar mijn Chinese les en voor de eerste keer gaan werken! Ik ga dus onder de wol kruipen, want het is al 00.00u en ik moet er vroeg uit (de les start om 8.00u).
Tian yi zai Beijing (dag 1 in Peking)
Het was een hele onderneming, het nam veel tijd in beslag maar we zijn er geraakt! Eindelijk in Peking! We zijn vrijdagmorgen om kwart voor tien vertrokken in Zaventem richting Budapest (Hongarije) om van daaruit door te vliegen naar Peking. In totaal goed voor zo'n 10u vliegplezier! En ik moet het toegeven: het is echt wel lang! We hadden persoonlijke tv-schermpjes op het vliegtuig, een bakje om te gamen, een dekentje en een kussentje, maar als de Engelse films worden gedubd in het Chinees met daar bovenop nog eens Chinese ondertiteling en als je moet betalen om te gamen, dan schiet er niet veel meer over om je mee bezig te houden. Af en toe een dutje, eens luisteren naar mijn Ipod, eten, of een film bekijken op mijn eigen laptop tot die uitvalt door lege batterijen,... meer had ik niet om me bezig te houden. We zijn uiteindelijk toegekomen om 5.20u 's morgens in Peking, waar we werden afgehaald door 2 jongens (Dash en Yin) van onze school hier. Eén van hen heeft ons dan naar ons appartement gebracht. We hebben echt een groot appartement, redelijk nieuw, maar wel afgelegen van het centrum. We moeten nog een eindje met de metro om meer naar de drukkere delen van Peking te geraken. Er zijn 4 slaapkamers (waarvan één met een dubbel bed, maar omdat de matras daarvan veel te hard is, hebben we besloten toch maar een kamer met een enkel bed te nemen), 2 badkamers, een keuken, een grote living en een eethoek. Het valt dus allemaal heel goed mee. Ik heb me ondertussen al geïnstalleerd op mijn kamer en zal me er wel thuis voelen.
Nadat Dash alles had gezegd over ons appartement, moesten we met hem mee op rondleiding, balen! Na 12u vliegen, en met een jetlag, heb je geen zin om nog eens achter een Chinees te hollen door Peking. Hij heeft ons de supermarkt, de bank en andere dingen getoond, heeft ons geholpen om een metro-kaart te kopen (het is hier 20 cent om 1x met de metro te rijden!), om een SIM-kaart te kopen (want ik kan hier niet sms'en met mijn persoonlijke SIM-kaart) en is met ons naar de politie gegaan om ons tijdelijke verblijfplaats aan te geven. Na 3u konden we ons eindelijk neerploffen in de zetel!
Na een powernap zijn we 's middags naar de supermarkt geweest om inkopen te doen, een waar avontuur! Iedereen gaapt je aan (ook op straat), staat naar je te kijken, maar als je dan iets vraagt verstaat niemand je (hier spreekt bijna niemand Engels) en jij verstaat de rest niet. Zo hebben we moeten gokken of we nu wasverzachter hadden gekocht of waspoeder. Ook op straat is het hier een avontuur. Chinese bestuurders geven geen voorrang. Als je als voetganger oversteekt op het zebrapad terwijl het groen licht is, dan moet je nog oppassen dat de auto's niet doorrijden. Ze hebben ook geen geduld en claxonneren bij het minste dat ze moeten wachten of opgehouden worden. Het wordt hier dus nog uitkijken!
's Avonds zijn we een kijkje gaan nemen op Henry (= jongen van bij ons op school in Mechelen die mee is met ons) zijn appartement. Hij zit in een andere buurt en heeft bovendien wel al internet, in tegenstelling tot ons (het moet nog geïnstalleerd worden). Even het thuisfront checken om dan terug te gaan naar ons appartement om uit te rusten van de jetlag.
Het gaat hier nog even wennen worden, qua mentaliteit en zeker de taal, maar het wordt zeker tof! Ik heb er zin in en de eerste dag is alvast goed verlopen!
xxx